“A veira branca, a veira negra, meu capitán”. Antón Luaces

05 Xaneiro 2023

“Di, soldado, de onde eres ti”, pregunta Iva Zanicchi na fermosísima canción “A beira branca, a beira negra”, na que se resposta a sí mesma: “Do pais veciño que hai máis ao sul”, para engadir: “E sobre a ponte vexo unha bandeira, máis non é a mesma que está no meu corazón”.  Hai un chamado “Alerta, cúbrase, o terraplén. Alerta estou, máis cúbrete tí tamén”. “Triste é o destino, meu capitán: mentras haxa guerras non mudará”.

Coñezo esta gravación desde que se deu a coñecer en Italia e, posteriormente, na súa versión española. E sempre me fixo sentir arelas de liberdade dado que para nada concordo coas guerras e aqueles que as promoven desde un seguro despacho.

Unha e outra vez escoito a canción que ecoa na miña cabeza, esta co pensamento posto nun home, meu pai, ao que levaron forzadamente á guerra con 17 anos.

El tamén era do país en guerra, da zona noroeste (Galicia) e veu bandeiras distintas, como o personaxe de Iva Zanicchi: a da II República e a que pasou a ter unha águia. O seu foi asimesmo un destino triste: con 19 anos foi parar a un campo de concentración en Francia. “Alerta, cúbrase. Alerta estou, máis cúbrete tí tamén”·

Campos de tortura en Járkov, elévanse a 89 as mortes de militares rusos en Donetsk, achado de campos de tortura en Járkov… “do país veciño que hai máis ao sul”. Dúas bandeiras. Un só pobo?. “Triste é o destino, meu capitán. Mentres haxa guerras non mudará”. Ecoa unha outra vez máis, nunha guerra distinta polas bandeiras, igual polo resultado. De onde és ti, soldado?. Son da miña casa, da miña familia, do meu pobo sen beiras brancas ou negras. E ven un outro ano, e veu Papa Noel e Santa Claus chegou, e veñen este xoves os Reis Magos. Na beira branca hai, ao igual que na beira negra, mortos; alerta, meu capitán. Non hai agasallos para ninguén. Os galanos mudaron a galóns; as estrelas, a mísiles. O canto ucraíno e o ruso, convertidos en cantos tristes, fúnebres, en facianas de ollos quedos e esbozo de sorriso.

     En 45 días cumprirase un ano do inicio desa inhumana acción que denominan “guerra rusa” para non inculpar a Putin na mesma e abeirar desta ao presidente ucraíno Volodimir Zelenski. Kiev e Moscova. Homes e mulleres, uns e outros. As beiras branca e negra, De onde és ti, soldado?. Da beira branca, da beira negra.

Iva Zanicchi. Disque hai Reis Magos que non petan na porta para entrar nas casas. En Ucraína veñen polo aire. E estouran. E matan. E mutilan.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...