Non sabía dicir que non. Sen proporllo, a maior parte da súa vida dedicouna ao servizo dos demais. Era propietaria de varios bens inmobles e acollía ás persoas que non tiñan onde morar, converténdoos en auténticos fogares para os seus habitantes. Aproveitaba o seu local de hostalería para que ninguén quedase sen un prato de comida quente que poder levar á boca. Os sen teito e con escasos recursos sabíano e non deixaban de visitala asiduamente. Eran outros tempos e a asistencia social non estaba tan enraizada entre a poboación.
Unha muller moi comprometida coa súa contorna máis próxima. Con poucos medios era quen de cubrir as necesidades básicas de moitas familias, como ofrecerlles alimentos, un teito e moito agarimo. Era consciente de que todas esas persoas non tiñan culpa de nada eran simplemente vítimas das circunstancias. Sempre consolaba ao que ía en busca de axuda. Alegre e riseira, transmitía ilusión ao triste e ao abatido. Non era unha muller da súa época e xa pensaba en articular medidas para poder axudar a máis xente que o necesitaba, pero non tivo tempo.
Viviu para os demais, nada pedía para ela. Foi feliz mentres puido axudar e os últimos anos da súa vida mantívose afastada do mundo exterior, dedicándose completamente ao coidado do seu marido enfermo. Algún dos seus fillos aínda se chegan a emocionar cando lle falan do labor solidario da súa nai, pero xa ninguén seguirá os seus pasos. Que descanse en paz, alí onde se atope, e que podamos seguir o seu exemplo.
