O ministro de Agricultura, Pesca e Alimentación, Luis Planas, aseguraba esta semana que tiña as cousas claras (en elación coa veda da pesca de fondo implantada pola Comisión Europea en augas atlánticas de España, Portugal, Francia e Irlanda, países máis afectados). Engadiu o ministro que “o Goberno de España é firme e este ministro tamén. Se temos base, imos ir ao Tribunal de Xustiza. Téñoo dicidido”.
Ten dúbidas o ministrio Planas?. Porque se hai incerteza sobre a existenza ou non de base xurídica para acudir ao Tribunal Superior de Xustiza da UE, o sector pesqueiro galego non ten a máis mínima a respecto do terrible dano que o regulamento que impide que máis de douscentos barcos galegos faenen en 81 zonas consideradas pola CE zonas sensibles:
“Pescando legalmente polas 197 brazas , nen siquera hai marca.
Con ester tempo de mar axitado os cardumes baixan aos cantiles “prohibidos”.
A cousa vai de mal en pior: onte, 60mcaicas, cando o mesmo día do ano pasado foron 200 .
O ano pasado encher de gasoil os tanques deste barco andaba polos 18.000 euros. Este outro día, saimos da Coruña e encher os mesmos tanques custou 30.000 euros. Cos víveres pasa o mesmo.
Aquí vai haber problemas moi serios.
Para botar un camión con 800 caixas, necesitamos máis de 10 lances. O ano pasado facíamos en 5 ou 6. Un camión por semana. Agora van sair 2 ao mes. Con sorte, 3.
Para os mariñeiros non resulta rendable tirar polas trallas todo o día por 30 euros ,ou menos. Ata onde van poder asumir as perdas os armadores?”.
Son as reflexións que fai en alta mar, perto das costas de Irlanda o patrón galego dun dos barcos que, con tripulación tamén mairitariamente galega, faenan a cotío na zona dend vsi unha chea de anos. Necesitará o ministro Planas máis argumentos para acodir ao alto Ttibunal de Xustiza da UE? . Precisará de máis motivación para lle dicir á cara ao eurocomisario Sinkevicius que estás moi, pero wque moi trabucado coa súa formulación en relación coa pesca de fondo?.
