“De Cine”. Xulio Xiz

02 Outubro 2022

En tempos, en Vilalba había dous cines aos que os nenos íamos coma a unha festa. O goce comezaba cando faciamos cola na porta, seguindo dentro cando tardaba o comezo da proxección e cantábamos o estribillo incomprensible de “Que salga el toro, el torero y la liebre en el medio”. As protestas eran estentóreas cando o proxectista tapaba unha escea que se supoñía non apta para nenos, cando un corte evidenciaba que algo faltaba na cinta ou cando o cambio de rollo obrigaba a un descanso.

Desde entón o ambiente cambiou ben, e é raro que se produza unha trifulta nun espectáculo público, xa pola melloría do nivel educativo, ou porque agora se controlan os comportamentos.

Na Semana de Cine de Lugo tivemos proba de exquisito nivel nas formas do público cando a proxección se interrumpeu por culpa dun arquivo informático. Mentras se intentaba a reparación, ás escuras, o público gardou silencio respectuoso e expectante, escoitou as primeiras explicacións, e seguiu agardando ata que comprobamos que non atopabamos solución, abandoando o local sen a menor protesta, mesmo consolando aos organizadores, sabéndoos os primeiros damnificados polo acontecido.

Foi sorpresa grata para a organización o nivel cívico e comprensivo dos lucenses cinéfilos, que non só contrasta cos comportamentos de antano de nenos e maiores, senón de algúns actuais xa que se conta que nun festival audiovisual galego no que houbo un corte na proxección, e diante das explicacións da organización, se produciu unha pitada que fixo época.

En Lugo, sorrisos comprensivos e comportamento exemplar. Auténticamente, de cine.

Outros artigos

“Celebrando a Rosalía de Castro”. Antía Pereira

“Celebrando a Rosalía e o seu día celebramos o que nos une, o que nos representa e o que nos move. Poucas figuras concitan ó seu redor a unanimidade que convoca Rosalía. E iso en boa medida porque ela soubo tocar as cordas, unha a unha, aínda que fose de distinto...

+

“Reto astrolabio”. Alberto Barciela

El mar merece respeto, aun así reclama y admite audacias, quizás motivadas por el horizonte casi infinito. El ser humano, en la búsqueda de sí mismo, de completar inquietudes y afanes, de responder a su curiosidad, acepta con gusto el reto de los nuevos rumbos,...

+

“Paz e despois gloria”. Luís Celeiro

Eles tamén ganaron, aínda que desta vez, como noutras ocasións, houbo perdedoresagochados detrás do parapeto da verborrea ou dese inmenso muro de silencio. Taménhoubo quen, con tristura e desacougo, admitiu a derrota e parece que está en disposiciónde intentalo...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

Rosmando”. Xulio Xiz

Rosmando”. Xulio Xiz

Sorprendeu Democracia Orensana neste 18F entrando no Parlamento de Galicia por unha porta pequena cun resultado grande. Sorprendeume ver por Televisión a Jácome - do que a pesar de dedicarse á televisión local polo que tiña que caerme simpático, pode máis en...