Son moitos miles de cidadáns os que continúan esperando por unha Lei de Vivenda que regule legalmente o dereito real a unha vivenda digna, sexa en propiedade ou en réxime de aluguer. Mentres tanto os grandes grupos inmobiliarios e fondos de investimento son os receptores da venda de miles de vivendas, por parte das entidades financeiras. Vivendas adquiridas por falta de pagamentos e embargos, a través de poxas xudiciais.
Aínda que é certo de que se adoptaron medidas legais para suspender os procedementos xudiciais sobre execucións hipotecarias e falta de pagamentos de alugueres para familias vulnerables, ata final de ano. Tamén non é menos certo que continúa sendo un problema, para moitos municipios e Comunidades Autónomas, garantir as alternativas habitacionais para familias vulnerables, a pesar do elevado número de vivendas baleiras que hai no noso país, máis de tres millóns e medio.
Está a chegarse a situacións insostibles e impensables, hai pouco tempo. Hai zonas onde é imposible atopar unha vivenda para alugar durante todo o ano. Ou ben se alugan en tempada estival ou ben se atopan encadradas como vivendas turísticas. Aquí os responsables públicos teñen algo que dicir.
Un goberno progresista ten que ser valente e gobernar, primordialmente, para a xente, para as familias máis humildes e vulnerables, máxime en períodos de crises. Por iso moitos cidadáns pregúntanse, para cando a Lei de Vivenda?
A vivenda non pode ser pensada como un medio de especulación ou enriquecemento, ten que ser considerada como un dereito básico, como xa o son a sanidade, a educación, as pensións, as prestacións por desemprego, etc.
