“Silencio, nada está en calma” – Antón Luaces

01 Agosto 2022

Cinco meses e medio despois do naufraxio do arrastreiro de Marín Villa de Pitanxo, o vento ecoa os silencios que mantén a pouco máis de 250 millas da illa de Terranova, onde só o mar, o vento e os chíos das aves mariñas rompen a rutina diaria dos que, en augas de NAFO, falan polo baixo da morte de 21 dos 24 tripulantes do pesqueiro de 50 metros de eslora que o 15 de febreiro pasado afundiu por causas que, aínda hoxe, se descoñecen e que marcan o feito como o máis grave dos rexistrados na frota galega nos últimos 50 anos.

Juan Padín, patrón do buque; o seu sobriño Eduardo Rial, tripulante do mesmo, e Samuel Kwesi, mariñeiro ghanés que se nega a falar con este xornal por medo a que outros medios demanden o mesmo trato que nos outorgaría no caso de nos conceder unha entrevista, gardan para si a verdade do vivido na madrugada dese 15 de febreiro de 2022. O por eles relatado ata o de agora, diverxe: o patrón e o seu sobriño empregan os mesmos ou moi semellantes argumentos para xustificar o abrupto final do barco e a súa tripulación; o mariñeiro africano fai recaer no patrón boa parte da responsabilidade do ocorrido, e a casa Nores, armadora do buque, garda un silencio que por nada do mundo pretende rachar, polo menos aparentemente. A máis ou menos mil metros de profundidade xace o pecio con, probablemente, todos ou algúns dos corpos dos 12 tripulantes desaparecidos no naufraxio de barco. En terra, as familias das 21 vítimas desta traxedia manteñen ou queren manter viva a ilusión de que o Goberno español vai ser quen de fretar un buque que leve a cabo a misión de localizar o pecio e utilice un robot que inspeccione os restos do Villa de Pitanxo. Son familias que queren respostas, tanto por parte do mando vivo do buque como da casa armadora deste; pero tamén da CIAIM, a Comisión responsable da investigación deste accidente. Non esperan respostas de NAFO e, menos aínda, de Canadá. E, á vista do ata o de agora logrado, tampouco quedan esperanzas de resposta gobernativa á súa proposta de investigar in situ o que pasou aquel día de febreiro e o grao de resposta efectiva ao establecido como norma diante dun caso como o vivido en Terranova no que atinxe aos medios que se podían utilizar no arrastreiro de Marín nun caso de emerxencia como o citado.

É evidente que o silencio -tanto por parte dos armadores como pola do Goberno- non é o que queren as familias. E por parte de organizacións políticas e sindicais que sempre mantiveron unha certa belixerancia en casos coma o que relatamos, tampouco se entende o seu papel marxinal no caso, cuestión que ninguén se explica e que moitos relacionan cunha especie de pacto de silencio. Posiblemente agardando o informe oficial da CIAIM.

Como no tango famoso, silencio, todo está en calma (menos na dor das familias das 21 vítimas rexistradas neste ¿accidente?).

Outros artigos

“Un 28 de febreiro orfo para don Álvaro Cunqueiro”. Antón Luaces

O mércores, 28 de febreiro, van cumprirse 43 anos do pasamento en Vigo do xornalista, escritor e poeta Álvaro Patricio Cunqueiro Mora, un dos máis grandes autores da literatura galega e española do século pasado. Os seus restos fican no vello cimeterio mindoniense...

+

No son los ojos, son las miradas”. Manuel Dominguez

Pensamos, pensé, en la belleza de los ojos, hasta que un día cerca de casa, una pared me decía, ¡No, no son los ojos, son las miradas! Pensando en ello, cuánta razón, no son los ojos son las miradas, podemos ver en la película Los puentes de Madison, interpretada por...

+

“Celebrando a Rosalía de Castro”. Antía Pereira

“Celebrando a Rosalía e o seu día celebramos o que nos une, o que nos representa e o que nos move. Poucas figuras concitan ó seu redor a unanimidade que convoca Rosalía. E iso en boa medida porque ela soubo tocar as cordas, unha a unha, aínda que fose de distinto...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Reto astrolabio”. Alberto Barciela

“Reto astrolabio”. Alberto Barciela

El mar merece respeto, aun así reclama y admite audacias, quizás motivadas por el horizonte casi infinito. El ser humano, en la búsqueda de sí mismo, de completar inquietudes y afanes, de responder a su curiosidad, acepta con gusto el reto de los nuevos rumbos,...