“Cinco meses despois do naufraxio, todo segue igual no Villa de Pitanxo”. Antón Luaces

15 Xullo 2022

Xa se ve: os mortos non contan. Os mortos non aparecen na memoria histórica do mar. Os mortos non forman parte do estado da Nación. Para eles, os mortos, só hai memoria nos membros das súas familias. Estas, como vítimas da traxedia rexistrada na mencida do 15 de febreiro de 2022 a 250 millas da illa de Terranova cun saldo de 21 mortos e 3 sobreviventes, recorreron ao Parlamento Europeo na percura de axuda para que a Eurocámara medie diante do Goberno español para que este decida dunha vez investigar “in situ” –é dicir, no propio pecio do Villa de Pitanxo- que foi o que aconteceu naquela longa noite na que, presumiblemente, poido máis, moito máis, o afán de salvar a copada de peixe que se suponía importante económicamente para a compañía armadora e o historial do patrón, que dar seguridade ás vidas dos mariñeiros. Estes foron, finalmente, os que pagaron coas súas vidas o afán dos cartos.

E mentres tanto, o Goberno español ollando ao lonxe porque, é un supor, coida que non está obrigado a investigar as causas  do naufraxio do Villa de Pitanxo. Nen moito menos, interesado en asumir que está obrigado por lei a realizar esa investigación mesmo no que quede do buque afundido estea este onde estea.

Cinco meses de loito entre as 21 familias. Cinco meses de ir e vir. De non parar en cavilacións en Galicia, en Suramérica. En África. Perdéuse un barco, sí; pero paga o seguro por el. Un seguro que tamén respondeu ou responderá polas mortes de 21 homes que deixaron en terra fillos, esposas, país.

Cinco meses, sí. E nunca máis o Goberno español nen os partidos políticos

que conforman Congreso e Senado falarán de empregar os medios que o Estado ten para baixar ao pecio e informar, como é a súa obriga, do que en realidade pasou aquel inesquecible 15 de febreiro-

Outros artigos

“Reto astrolabio”. Alberto Barciela

El mar merece respeto, aun así reclama y admite audacias, quizás motivadas por el horizonte casi infinito. El ser humano, en la búsqueda de sí mismo, de completar inquietudes y afanes, de responder a su curiosidad, acepta con gusto el reto de los nuevos rumbos,...

+

“Paz e despois gloria”. Luís Celeiro

Eles tamén ganaron, aínda que desta vez, como noutras ocasións, houbo perdedoresagochados detrás do parapeto da verborrea ou dese inmenso muro de silencio. Taménhoubo quen, con tristura e desacougo, admitiu a derrota e parece que está en disposiciónde intentalo...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

Rosmando”. Xulio Xiz

Rosmando”. Xulio Xiz

Sorprendeu Democracia Orensana neste 18F entrando no Parlamento de Galicia por unha porta pequena cun resultado grande. Sorprendeume ver por Televisión a Jácome - do que a pesar de dedicarse á televisión local polo que tiña que caerme simpático, pode máis en...

“Creer en los políticos”- José Manuel Pena

“Creer en los políticos”- José Manuel Pena

“Con lo que cuesta la compra de un tanque, para la guerra, podrían comer unas 30.000 personas”. “900 euros es lo que cuesta insertar a una persona para el mundo laboral”. “Hace mucho tiempo que ya es difícil creer en la mayoría de los políticos, no es de recibo que se...