“Recordando a Saramago 12 años de su marcha”, Manuel Dominguez III

19 Xuño 2022

El tema de hoy, tiene personajes reales y está dedicado con cariño y admiración, a las personas que se superan, que tras una trágica noticia, un infortunio, una bofetada de la vida, se lía la manta a la cabeza y lucha por su felicidad.

En mis charlas en Portugal, cuando soy invitado a disertar, siempre he dicho, pues así lo siento que el rio Miño es el cordón umbilical que une Galicia y Portugal.-

Para algunas personas la diferencia de edad es óbice, piensa el sujeto que si no tiene bienes materiales no eres deseable.

No percibe el sujeto, no ve el individuo, tal vez no pueda, que los bienes materiales forman parte de la noria, hoy estas aquí, mañana allí.

No capta, no puede ver, ciertamente que el premio no está en el embalaje, en el papel de colorines, cuando uno no siente aprecio, respeto, valía por su propio ser esa es la consecuencia.

Solo el estúpido confunde valor y precio.

Cuando se habla de diferencias de edad siempre pienso en Saramago y Pilar del Rio, aunque también me viene a la memoria Macron y Brigitte.

Recuerdo el poema de Mario Benedetti, con tu puedo y mi quiero.

Hay quien piensa que para que una Dama se enamore de un Señor entrado en canas, este debe de tener una fortuna, hay por oposición quien piensa que una Dama se enamora, por las cualidades humanas, su valía intrínseca, por lo que aporta, por lo que complementa, porque ese beso de buenas noches es la mejor medicina para ver a Morfeo, porque tiene la capacidad de soñar, porque en el parque alquilo una barca para en medio del lago decirte que tienes unos ojos como ostras, quisiera comértelos, pero solo te los besa, porque puede escribirte los poemas más hermosos que jamás hallas leído, rompe esquemas, en lugar de un ramo de rosas, te regalo una maceta con flores que reclaman tu atención cotidiana, bajo la almohada ,en su ausencia una postal un ramillete de bellas palabras.

Porque ese ser es el guardián de tus secretos, porque te ama con tus defectos, porque a su lado puedes ser débil.

Porque con el dinero no me acuesto, ha descubierto en tu epidermis, placeres desconocidos.

Cuando sobre la mesa solo hay bazofia, cuando uno no se valora, ¿Cómo valorar a los demás?

Las margaritas no fueron hechas para los cerdos.

No expondré casos de matrimonios felices con cierta diferencia de edad o diferencia económica.

Es triste que se regale una caja de bombones por el envoltorio, o se compre un libro por la belleza de su tapa, pero con estas luces, no me sorprende que se intente denigrar a la mujer y que se generalice.

¿Cuánto tiempo hace que no percibes el olor a tierra mojada, o hierva recién cortada, o el cartero te entrega una carta?

Cierto día le preguntaron a ella, ante la duda de los dos países, ¿Dónde está tu hogar? Ella respondió, donde este el corazón de mi amado, allí está mi hogar.

Depositando Tierra de Galicia, asi tierra de Lisboa y Lanzarote, le cubren

FOTO, 1º hermosa foto de Saramago y Pilar, romantica, me encanta, 2º

manueldominguez.eslavozdelaemigracion.es

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...