“Qué será de nosotros”. Manuel Dominguez III

12 Xuño 2022

Que será de nosotros cuando, el último trovador deje de caminar, y guarde silencio.

Que era de nosotros cuando la guitarra quede muda y silenciosa, cuando Do Re Mi Fa Sol se nieguen a salir.

Cuando el escritor con mano temblorosa y voz tenue, deje de escribir, ya no hay tinta ni papel

Que será de nosotros cuando el viento cansado ya y cuasi despreciado y olvidado, quede mudo de su bello ulular.

Que será de nosotros, cuando ya nadie agite nuestro cuerpo.

Quien me atara al mástil tal cual Ulises, para no escuchar esos cantos de sirena y a vosotros, quien, quien os atara, o seréis victimas de esos cantos, seréis victimas como Parténope y tocarán las trompetas, os darán digno entierro, pero entierro al fin.

Hay muertos bajo tierra y muertos sobre ella, ciegos que no ven, mudos que no hablan, el poder les cuidara, unos mendrugos, agua y pan.

Las peores cadenas son esas invisibles, que no aprieta, que aparentan puedes caminar, no pesan, eres libre, es un mundo tan feliz, que no tienes que pensar ya ellos deciden por ti que pensar, tú solo repetir, serás el altavoz del amo.

Mientras ves desfallecer al poeta, no es tu turno, no te afecta, eres tan insípido, tan ciego que no sabes que estas en la lista, eres el próximo, y yo no estaré aquí para salvarte.

Tú que con tu silencio callaste mi voz, me negaste tinta y papel, me señalaste con el dedo, les prestaste clavos y martillo, pero el día, ese día estabas ausente.

Que será de nosotros cuando calle el cantor.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...