“Tía Manuela: O diálogo, entre persoas”. Luís Celeiro

10 Maio 2022

Chamar por teléfono pode ser un suplicio, un verdadeiro calvario que remata na desesperación, na perda de moito tempo e, despois de esgotar a paciencia, pode chegar ao odio a esa maldita máquina que non entende nada, por moita intelixencia artificial da que presuma o seu creador.
Estamos nos novos tempos, nos tempos da inmediatez, ao bordo da loucura. Aos cidadáns obríganlles a servir aos intereses das tecnolóxicas, a consumir, pagar e calar.
Eses paisanos de calquera aldea da Galicia rural, daqueles que tiñan que andar quilómetros para poñer unha conferencia e falar co seu fillo ou coa súa irmá, emigrantes en Bilbao ou en Barcelona, non dan crédito do que acontece. Nunca pensaron que as conversas serían entre a persoa e a máquina. Pero, aí está a realidade adiantando á ficción.
Os expertos dicían que cada dez anos cambia a forma en que as persoas interactúan coa tecnoloxía e así é, cambio permanente, para ben ou para mal. Agora non se fala por teléfono, fálase co teléfono, fánselle preguntas en voz alta e responde, con ton o suficientemente elevado, para que todos os que estean na sala saiban a resposta, as máis das veces, acertada.
Intentan humanizar á máquina e conseguen tratar, como se fosen máquinas, ás persoas. Que mágoa!
A máquina manda e quen a leva no peto obedece e segue os seus ditados. Espértate pola mañá, diche o que tes que facer cada día, a hora exacta de saída do tren, o prezo da gasolina, os lugares para comer ben ou a onde podes ir de compras e, se é o caso, de vacacións. Dio todo e todo o ordena. A un amigo solteirón, díxolle onde podía atopar noiva, conforme aos gustos expresados nunha conversa previa e en confianza. A calquera que queira, organízalle as fotos de calquera viaxe, indicando todo tipo de detalles.
Poida que a sociedade teña que dialogar coas máquinas, atender aos donos das máquinas, converterse en máquina e cada un dos cidadáns pensar como os donos da máquina queren que pense. Poida que ocorra calquera cousa. Quen sabe? E poida que tivera razón o neurólogo estadounidense, Steve Polyak, cando dicía que “antes de traballar en intelixencia artificial, cómpre facer algo sobre a estupidez natural”.
Algo hai que facer! Quérennos como consumidores, como clientes, como seguidores e como público aplaudidor. Pois, seguindo á Tía Manuela, temos que dicirlles que non, que “o diálogo faise entre persoas”.

Outros artigos

“Rodar e rodar”. Carlos Moledo

Recordarán los lectores que hace apenas quince días Galicia estaba inmersa en unacaloradísimo debate socio-político planteado por múltiples formaciones políticas, algunas yacasi extintas a día de hoy, al menos hasta dentro de cuatro años. Dichos partidos políticos,...

+

“La Luna y yo”. Manuel Dominguez

Antes de ser Luna para los romanos, era Selene para los antiguos griegos, sea Luna o sea Selene, siempre le tuve admiración, respeto, aprecio, la valore y la valoro en lo suyo que es mucho, No solo canto de poetas, de enamorados, que también. Desde la terraza veo...

+

“Rueda, en el punto cero de su Gobierno”. Juan Salgado

Los cuarenta diputados conseguidos por Alfonso Rueda el 18-f se sitúan en el justo medio de lahorquilla que, desde Fraga en 1981 hasta hoy, ha marcado el devenir electoral gallego en unoscomicios autonómicos. Desde la punta más alta en los 43 escaños obtenidos por...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Los exégetas de fuera”. José Castro López

“Los exégetas de fuera”. José Castro López

Andan muchos exégetas interpretando lo que pasó en Galicia en las elecciones del 18-Fy no reparan en las explicaciones más sencillas que suelen dar las mejores claves parainterpretar los resultados.Así, la mayoría absoluta del PP no fue debida a que sus votantes se...