“Se me queres escribir”. Antón Luaces

31 Maio 2022

  Un día, vai xa moito tempo, escoitei na casa dos meus pais unha especie de soliloquio que rematou cun canto moi baixiño que -sendo eu daquela un cativo que nada entendía- asumín era algo místico que nacía -e así foi- no máis fondo da alma de quen a interpretaba.

Tiveron que pasar algúns anos para que me decatara do que aquel canto de dor significaba: a Policía Nacional acababa de dar norte a tiros a un ciclista que tomaba parte nunha proba de exhibición na que se tentaba tributar homenaxe a un galego de Ferrol que retornaba á illa de Gran Canaria á que non volverá desde que saíra dela para comezar o que se chamou Alzamento Nacional.

   O ciclista morto era un afeccionado que, cando chegaba máis ou menos á altura do lugar que ocupaba o xeneral Franco -en Las Palmas acompañando a Eva Duarte de Perón, desprazada de Argentina á capital grancanaria cunha importante partida de gando que doaba a un famento pobo español- botou man a un pano que levaba nun peto traseiro, xesto que foi interpretado polas forzas policiais como un intento de empregar contra Franco unha suposta pistola. En realidade, aquel mozote botba man dun pano co que, ao parecer, pretendía saudar ao xa daquela xefe do Estado pola G. de Deus.

   Alí quedou, o pobre, rodeado de policías. E deseguido a explicación oficial: foi un intento de atentar contra o xeneral Franco e grazas á preparación policial para evitar este tipo de accións, evitouse unha “perda maior”.

   Foi aquí onde comecei a matinar sobre o significado daquela canción a media voz que miña nai, Benigna da Cruz de Campo de Monte, interpretaba na cociña mentres preparaba potaxe de berro.    

               “Si me quieres escribir, ya sabes mi paradero.

                En el frente de batalla, primera línea de fuego”…

                Si tú quieres comer bien, barato y de buena forma,

                En el frente de batalla, allí tienen una fonda.

                 En la entrada de la fonda

                  Hay un moro Mohamed,

                  Que te dice pasa pasa,

                   qué quieres para comer?.

                   El primer plato que te dan

                   Son granadas rompedoras;

                    El segundo de metralla,

                    Para recordar memorias”.

Tardéi ben tempo en saber o significado desta canción que foi tremendamente popular en España. E foi a partir do coñecemento de que era unhas das moitas que o franquismo prohibirá porque, por suposto, era unha das “adxudicacións” máis ou menos “gratuitas” que se facían ao “bando” dos “roxos”.

Curiosamente, miña nai aprendéuna de lla escoitar ao seu único irmán, que fixo a guerra -como todos os mozos galegos que en Galicia ficaban- no “bando” dos “fascistas”, onde perdeu un ollo polo estoupido dunha mina.

Tal día coma o de hoxe, meu tío Alfredo, relatárame esa vivencia tan especial (da que conservaba un ollo de cristal e unha paga mínima de sobrevivencia, así como un emprego ata a súa xubilación dependente do Ministerio de Obras Públicas ou a Deputación provincial). Tamén con el aprendín esa canción de guerra nunha España rompida que. Aínda que non quixera, como na canción, tiña que “recordar memorias”.

Outros artigos

“Celebrando a Rosalía de Castro”. Antía Pereira

“Celebrando a Rosalía e o seu día celebramos o que nos une, o que nos representa e o que nos move. Poucas figuras concitan ó seu redor a unanimidade que convoca Rosalía. E iso en boa medida porque ela soubo tocar as cordas, unha a unha, aínda que fose de distinto...

+

“Reto astrolabio”. Alberto Barciela

El mar merece respeto, aun así reclama y admite audacias, quizás motivadas por el horizonte casi infinito. El ser humano, en la búsqueda de sí mismo, de completar inquietudes y afanes, de responder a su curiosidad, acepta con gusto el reto de los nuevos rumbos,...

+

“Paz e despois gloria”. Luís Celeiro

Eles tamén ganaron, aínda que desta vez, como noutras ocasións, houbo perdedoresagochados detrás do parapeto da verborrea ou dese inmenso muro de silencio. Taménhoubo quen, con tristura e desacougo, admitiu a derrota e parece que está en disposiciónde intentalo...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

Rosmando”. Xulio Xiz

Rosmando”. Xulio Xiz

Sorprendeu Democracia Orensana neste 18F entrando no Parlamento de Galicia por unha porta pequena cun resultado grande. Sorprendeume ver por Televisión a Jácome - do que a pesar de dedicarse á televisión local polo que tiña que caerme simpático, pode máis en...