“Política de vivenda” – José Manuel Pena

02 Maio 2022

En Dereitos e Liberdades sempre se pode avanzar algo máis. Non esquezamos que España dotouse dunha Constitución en 1.978 e posteriormente de varios Estatutos de Autonomía para as Comunidades Autónomas que lles garante unha serie de dereitos lexislativos e competencias propias.

Así podemos dicir que, en todo este tempo, en materia do Dereito á Vivenda avanzouse pouco ou non o suficiente. Concretamente, os diferentes gobernos da Xunta de Galicia miraron para outro lado ou ben non tiveron a valentía suficiente para considerar a vivenda como un Dereito Social e Humano básico e si como un mero obxecto de troco e enriquecemento particular.

No últimos trece anos do Goberno da Xunta adoptáronse algunhas medidas interesantes, como o Plan Aluga, cunha moi boa intención pero con resultados negativos por falta de compromiso ou motivación dos propietarios de inmóbeis. Tamén o Bono Social ao aluguer para as persoas e familias vulnerábeis, que pode chegar ao 100% da renda.

Negociouse coa Sareb, o tamén coñecido como “Banco Malo”, ao obxecto da cesión temporal de algo máis dun centenar de vivendas con destino a alugueres sociais ou atender situacións de emerxencias habitacionais. Ao mesmo tempo existiron contactos con diferentes Fondos de Investimento privados que acaparan a case totalidade das vivendas embargadas polas entidades financeiras, para a cesión temporal a familias humildes e que así poidan dispor dunha vivenda digna, deixando ao carón as infravivendas, chabolas ou caravanas nas que habitan.

Articuláronse unha serie de axudas directas ao aluguer para mozos menores de 35 anos así como para a compra, servindo a Consellería de Vivenda como avalista, en caso necesario.

A realidade actual é que continúan inscritas no Rexistro Único de vivendas do IGVS máis de 17.000 familias e que Galicia é unha das Comunidades Autónomas con menor número de vivendas sociais.

A Xunta tampouco foi capaz de manter a “desgravación fiscal”, no IRPF, das rendas do aluguer para todos os inquilinos nin de seguir considerando a desgravación dos préstamos hipotecarios formalizados con posterioridade ao ano 2.012. Queda moito camiño por diante …

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...