“Nunca máis” – José Manuel Pena

27 Maio 2022

Xa non pode haber marcha atrás. Nunca máis. En realidade nunca existiu agarimo nin amor familiar entre os seus membros. Sen dúbida non era unha familia exemplar. A soberbia, o egocentrismo, a falta de empatía, o lavado dos trapos sucios en casa e as aparencias eran normas habituais no clan familiar.

Había posibilidade de empeorar e así sucedeu. Cando había algún problema, miraban para outro lado e marcaban a distancia necesaria, non fose que lle pedisen axuda. Nunca un bo consello, nunca unha mostra de agarimo, sempre criticando, insultando e non aceptando o diálogo senón utilizando a forza verbal como final de calquera conversa.

Algún membro familiar puña en marcha certos proxectos políticos, económicos ou familiares e obtiña a aprobación de moitos veciños e amigos pero nunca a das súas propios familiares. Tiñan como obriga o agarimo dos seus descendentes e sentían envexa da miseria allea.

Hai moitas familias, demasiadas, encorsetadas no seu mundo de ficción. Só buscan o seu propio benestar. Chaman ou buscan aos demais cando necesitan algo concreto ou carecen da axuda necesaria, pondo sempre por diante a posible doazón ou herdanza dos poucos bens materiais.

Non entenden que os fillos o único que desexan é que os escoiten, que lles dean un abrazo, un bico, un pouco de ánimo. Nada, por moito que insistan non o conseguiron nunca e o tempo pasa para todos. Agora a vellez mostroulles a factura evidente e natural, á que nunca pensaron chegar.

Outros artigos

“Celebrando a Rosalía de Castro”. Antía Pereira

“Celebrando a Rosalía e o seu día celebramos o que nos une, o que nos representa e o que nos move. Poucas figuras concitan ó seu redor a unanimidade que convoca Rosalía. E iso en boa medida porque ela soubo tocar as cordas, unha a unha, aínda que fose de distinto...

+

“Reto astrolabio”. Alberto Barciela

El mar merece respeto, aun así reclama y admite audacias, quizás motivadas por el horizonte casi infinito. El ser humano, en la búsqueda de sí mismo, de completar inquietudes y afanes, de responder a su curiosidad, acepta con gusto el reto de los nuevos rumbos,...

+

“Paz e despois gloria”. Luís Celeiro

Eles tamén ganaron, aínda que desta vez, como noutras ocasións, houbo perdedoresagochados detrás do parapeto da verborrea ou dese inmenso muro de silencio. Taménhoubo quen, con tristura e desacougo, admitiu a derrota e parece que está en disposiciónde intentalo...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

Rosmando”. Xulio Xiz

Rosmando”. Xulio Xiz

Sorprendeu Democracia Orensana neste 18F entrando no Parlamento de Galicia por unha porta pequena cun resultado grande. Sorprendeume ver por Televisión a Jácome - do que a pesar de dedicarse á televisión local polo que tiña que caerme simpático, pode máis en...