“Sentimentos contrapostos” – José Castro

19 Abril 2022

Escribo na mañá do Domingo de Pascua e a doce resaca destes días de asueto convida a unha tregua fronte á realidade económica, coa inflación como estrela, para compartir cos lectores dous sentimentos contrapostos que brotan da realidade social.

O primeiro, alegre e emocionante, é a recuperación do ciclo vacacional da Semana Santa. Superada a pandemia “por decreto”, estes días volvemos á normalidade: ás viaxes e atascos, ao bulicio das rúas e praias, ás visitas a museos, á movida nocturna, aos cálidos encontros familiares, a departir con amigos e coñecidos.

E recuperamos os desfiles procesionais de gran vistosidade e beleza, profundamente arraigados na nosa cultura que compendian séculos de historia nunha mestura de tradición relixiosa e bulicio social. Ferrol, Viveiro ou Fisterra, por citar as localidades con celebracións máis rechamantes, volveron concitar a atención popular atraendo a curiosos e crentes que nas rúas e templos participaron nas procesións e ritos relixiosos. Bendita rutina de sempre!

Esta alegría xeral por recuperar a vella normalidade estivo embazada polo segundo sentimento, a tristeza pola guerra en Ucraína que loita por sobrevivir, mais desángrase masacrada pola atrocidade criminal das tropas rusas. Estremece ver as súas cidades e pobos esnaquizados pola metralla, cadáveres atados e mutilados nas rúas e refuxios, millóns de exiliados e desprazados dentro do país, a familias rotas de dor pola morte dos seus seres queridos, a adultos e nenos deportados a Rusia.

Detrás disto que coñecemos hai outras traxedias, como torturas brutais á poboación civil e miles de violacións de mulleres menores de idade e adultas -é aterrador o relato de Isabel Munera (El Mundo, 11.04)-, vítimas do salvaxismo do exército ruso. Unha atrocidade.

As imaxes de tanto horror mostran a perversidade humana, o xene cruel que aniñou nas entrañas dun personaxe como Putin, un autócrata sen escrúpulos, que está a aniquilar a unha nación cuxo delito é querer elixir o seu destino de vivir como un país libre.

A arremetida de Rusia é máis salvaxe estes días cunha ofensiva feroz que descarga sobre Ucraína un diluvio de lume e presaxia a devastación total. Os cidadáns, vítimas de tanta barbaridade, defenden os valores da súa nación fronte ao invasor con resistencia numantina e simbolizan a defensa do noso modelo democrático.

Por iso, en palabras do historiador alemán Heinrich Winckler, “se Occidente capitula ante Rusia e non defende a Kiev está a negarse a si mesmo e consentindo que o sátrapa Putin ameace a todo o planeta”.

Outros artigos

“Oporto”. Alberto Barciela

Oporto puede seguirse en el sentido serpenteante de un río, o en la vertical de un océano, ascenderse o descenderse por meandros encajados en calles que a veces semejan acantilados, que siempre se precipitan hacia agua, una urbe universal cerca del tiempo que le tocó...

+

“Hacia la España federal”. Xosé Perozo

Si se cumplen las predicciones demoscópicas, el próximo domingo EH Bildu ganará las elecciones en el País Vasco, superando por primera vez al PNV en escaños y en votos. El fenómeno de crecimiento abertzale está rasgando las vestiduras de muchos politólogos y...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“A vivenda” – José Manuel Pena

“A vivenda” – José Manuel Pena

É un ben de mercado para o negocio particular ou un dereito básico, fundamental e humano, como pode ser a educación, a sanidade, a prestación por desemprego ou a xubilación? A vivenda, en Galicia e no resto de España, continúa sendo un negocio e un ben de...

“A forza da gratitude”. Luís Celeiro

“A forza da gratitude”. Luís Celeiro

Daquela, hai algo máis de cincuenta anos, algúns dos aldeáns e aldeás das aldeas de Lugochegaban ao Instituto para abrir as portas do futuro, pechadas a cal e canto para os fillos daMariña, para os das montañas da Fonsagrada, dos Ancares, do Courel e da Lóuzara...