“Dúas realidades” – José Manuel Pena

Ás veces cremos que se meditásemos un pouco máis seguro que non diriamos moitas das bobadas que largamos libre e alegremente pola boca. Cada vez observamos máis xente apática, triste, deprimida e demasiado pesimista, case sempre o tema de conversa céntrase no diñeiro e na crise. Uns porque están en paro, perciben uns 426 euros e non chegan a fin de mes, e outros porque teñen un traballo remunerado polo que perciben máis de 3.000 euros mensuais e tampouco lles chega para o que desexarían.

  Lamentablemente atopámonos con poucas persoas que non pensen en si mesmas e manteñan unha conversa en terceira persoa, mirando cara ao horizonte da vida, sen quedar na periferia. Que falen sobre o que poden facer para que a contorna na que viven sexa un pouco mellor para moitas persoas que realmente están a pasalo mal e que apenas se queixan. O mundo nunca poderá ser mellor e máis habitable mentres non cambiemos certas mentalidades e iso depende de nós mesmos, non dos políticos e gobernantes. Estes unicamente limítanse a xestionar os recursos públicos en base aos  seus principios e ideoloxías.

  Tamén observamos como a hipocrisía e o cinismo de moitos "empregados" do poder económico e político está a levalos á miseria humana máis repulsiva e rastreira. Para poder manter o seu nivel de vida, estes "personaxes" que viven entre nós, son capaces de calquera cousa. Todo lles vale con tal de conseguir os seus obxectivos. A pasividade de moitos de nós é o que lles segue mantendo nos seus postos de responsabilidade.