“Aptitude, altitude, actitude” – Manuel Domínguez

19 Abril 2022


Temos unha barra de ferro, e vemos a súa fortaleza, non somos capaces de dobrala, é resistente, os máis comúns da plebe aí quedarían, pero o ferreiro sabe que someténdoa ao lume da fragua, pode moldeala, pode deixar de ser recta a convertela nunha ferradura de cabalo.

Unha pedra, grande, resistente, así nada máis pode vela un ignaro, pero o artista pode ver un lastro para ser rúa, ou pode ver A Piedade de Miguel Anxo, certo día preguntáronlle ao mencionado artista como alcanzou construír o David, el respondeu, vin a súa figura, tomei a pedra e retire todo o que sobraba.

Podemos ver un vaso de auga, para acougar nosa sede, ou auga para regar unha planta, pero un enxeñeiro poderá ver que unha central nuclear de 1.000 MW utiliza entre 15 e 20 hm3/ano. Desta cantidade devólvese ao medio ao redor do 95%.

Todo na vida é transformable.
Machado:

” Antes que te derribe, olmo del Duero,
con su hacha el leñador, y el carpintero
te convierta en melena de campana,
lanza de carro o yugo de carreta;
antes que rojo en el hogar, mañana,
ardas de alguna mísera caseta”

Coñezo moi intimamente, dúas campesiñas, que coa axuda de si mesmas, xa en idade de merecer, deixaron o campo pola escola, e exercen de mestras.

Ou ao engraxador dun vello barco en augas de Terranova, con estudo e sacrificio, chegou a ser profesor da EON.

Todos na vida ignoramos algo, pero o verdadeiro ignorante é aquel que se nega a aprender, aquel que ataca o saber, aquel que o descoñecemento é o seu camiño, mira o campo no ocaso e nada ve, dedícase a baballoar, sen esperar a chegada do orto, cando as flores do campo ábrense regalando o seu aroma e as súas belas cores, regalando a fraxilidade da súa beleza, pero o cego intelectual nada ve, tan só bota a súa lingua a pastar.

Un é dono do seu destino, pero hai elementos, que ceden o destino das súas vidas a mans duns gaioleiros, delegando así a súa responsabilidade.

Para logo pedir aos deuses favores que non se merecen, son almas mendicantes, que serán pasto, alimento de truhanes.

Pablo de Tarso

É obriga social de cada un axudar ao que cae, pero certo é que cada un debe percorrer o seu camiño.

2 TESALONICENSES 3:10
LBLA
“Porque aínda cando estabamos convosco ordenabámosvos isto: Se algún non quere traballar, que tampouco coma”.
Atribuída a Pablo de Tarso.
Xa chegará un goberno de minusválidos a incumprir a lei, mendigando o voto de incapaces, vagos e maleantes.
Ti vótasme eu mantéñoche.

Outros artigos

“Un jarro de agua fría” – Manuel Domínguez

La pregunta me cayó como un jarro de agua fría. ¿Mamá tú también te vas a morir? El abuelito, para él era dios, era todo, era su mejor juguete, le adoraba, pero un día el abuelo marchó, ya nunca más jugarían juntos. La pérdida era dolorosa, y si perdiese a su mama,...

+

“Pasaba por aquí, da man de Tanxugueiras” – Antón Luaces

Hei confesar -e confeso- que o canto do grupo galego Tanxugueiras ten para min, que gozo coas boas voces no eido musical, un atractivo moi especial. Particularmente a canción titulada "Pasaba por aquí", interpretada en castelán, que non é propia delas senón de Luis...

+

“La gente”. Mario Clavell

En mis tertulias oigo generalizaciones tales ‘la gente escapa de Compostela’ o ‘la gente está hasta el gorro de Pedro Sánchez’ …  ¿Quién es la gente’?, ¿la sociedad?, ¿la nación?, ¿toda la nación?, ¿la colectividad, la humanidad? ‘La gente’ es demasiada gente y...

+

“Agresións, vexacións e torturas” – José Manuel Pena

Desde Amnistía Internacional e algúns medios de comunicación están a denunciarse varios casos de agresións, vexacións e torturas, por parte dun grupo de militares españois, cara a algúns migrantes africanos chegados á cidade autónoma de Ceuta, algúns deles menores de...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Escoitar o vento”. Xosé Antonio López Silva

“Escoitar o vento”. Xosé Antonio López Silva

Cando a secretaria da Academia Sueca a chamou para comunicarlle a concesión do Nobel de Literatura, Anne Carson estaba en Islandia, segundo dixo, escoitando o vento. Aos setenta e seis anos, unha muller que viviu de ensinar grego antigo, traduciu a Safo e deulle nova...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.