“Onde van as almas dos bebés non nacidos?” – Manuel Domínguez

Onde van as almas dos bebés non nados?

Entre 250 millóns, só ti fuches o campión, o mais rápido, o mais audaz, tardaches un día en chegar á meta, percorriches unha escura autoestrada sen sinais, sen luz, así ao valente alcanzaches a meta e tiveches boa puntaría para fecundar un ovulo de 0,14 milímetros.

O tempo transcorre, entre bágoas, dúbidas, desconcerto, entre alegría e dor, o incerto predomina.

Na semana 20 xa se sabe, pódese apreciar se es neno ou nena.

Hai quen opina que é unha barbaridade traer vida a este val de bágoas, hai quen creará un ceo para terche e estará agradecido.

Nai solteira, ou non solteira, vés a este mundo de forma inoportuna, a cambiar ou esnaquizar unha vida, cada situación é diferente, e non opinable, desde o meu punto de vista, ese evento non pasa en min, esa dor non é miña, só gardo respecto.

Ao medio ano, di que o primeiro día da primavera, puxeches as catro estaciones de Vivaldi.

Hai quen di es dona do teu corpo podes facer o que consideres oportuno.

El di, non, eu son eu, con vida propia e independente, habito dentro de ti, ti es o meu fogar, pero eu son vida independente, escoito o teu corazón, e cando non o escoitaba, seguía sendo independente, ao mes e medio xa tiña cerebro.

Todo o que lle fagas ao teu corpo aféctame a min, se bebes, se fumas, se es feliz ou desgraciada, todo iso aféctame, son unha vida propia que habita en ti, pero non che pertenzo.

“Os teus fillos non son os teus fillos son fillos e fillas da vida desexosa de si mesma. Non veñen de ti, senón a través de ti e aínda que estean contigo non che pertencen. Podes darlles o teu amor, pero non os teus pensamentos, pois eles teñen os seus propios pensamentos”. Khalil Gibran.

Pasaron os anos, moita dor, moito sufrimento, desprezo, só o sabe quen o vive.

Hoxe anciá, esa muller un día repudiada, hoxe é unha raíña nun feliz fogar, o seu fillo agradecido cólmaa de bendicións, pregúntaslle cal é a palabra que mais felicidade che provoca, ou cales son a palabras máis belas do mundo.

Cando as miñas dúas netas me chaman avoíña.

E cal é o día máis feliz.

O día que o meu fillo me trouxo unha filla, que non nora.

A vida, a historia escribiu moito no seu rostro.

Eu non me sumo dacabalo gañador, non sigo a moda, nin temo, nin combato aos que tiran pedras aos avións.

Compartas ou non o meu sentimento, espero tan só comprensión.