“Tratado de la desesperación”. Jacobo Otero Moraña

05 Febreiro 2022

Muchas veces escuchamos eso de :”Si tu vida fuera la mitad de feliz de lo que tratas de aparentar en FB, no tendrías tiempo para andar por este universo virtual”. Es entonces cuando respondo:Qué buscas?Que te cuente todas mis penas y miserias? Que te haga partícipe de mis miedos y pesadillas? Que mi muro sea un escaparate de amargura? Perdona, pero no.

Como casi cualquier persona, tengo experiencias de todo tipo. Momentos gratos y otros que no lo son tanto. Días de sol y nublados. Pero jamás permito que toda esa carga negativa se imponga. Tampoco pretendo volverme una edición reeditada y puesta al día de Kierkegard. Mis risas son sinceras. Nunca ocultan el llanto por los hijos muertos(que diría el filósofo), aunque sí concuerdo con él en un detalle extraído de su TRATADO DE LA DESESPERACIÓN. Aunque caigas,todos aquellos días que te mantuviste virtuoso, no ponen el marcador a cero. Cuentan. Y no precisamente para lastrar nuestro ánimo.Así que esto no es cuestión de apariencias,sino de valorar y aprovechar al máxino cada instante de felicidad. Lo demás,no debería interesar a nadie.

Si eres mi amigo, te alegrarás conmigo. Y si lo que te mueve es la envidia,entonces no es que yo sea cínico. Es que a ti te corroe una ponzoña que harías bien en expulsar. El problema no está en lo que yo escriba o cuente, sino en quien lo utiliza de manera perniciosa. Y conste que esta reflexión no va por nadie en concreto. No tiene nombre y apellidos. Pero si alguien se siente señalado, que piense. Que gire por un instante su ojo interno y escudriñe lo que descubre ahí. Por mi parte,seguiré alegrándome cuando les vaya bien. O riendo con sus ocurrencias cuando busquen nuestra sonrisa complice. Todo lo demás,no me interesa.Así de sencillo.

No sé si soy tan feliz como algunos creen o me acusan de ser. Lo que tengo muy claro,es que quiero vivir cada día con toda la intensidad que me permitan las circunstancias. No hace falta para ello tener un Ferrari,una gran mansión,millones en la cuenta o una piscina donde una docena de top models esperan ansiosas para complacerte.Las cosas importantes,esas que realmente llenan,suelen ser mucho más prosaicas.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...