A estas alturas xa ninguén pon en dúbida sobre a importancia que supón o furtivismo pesqueiro e marisqueiro na sociedade arousá, até converterse nunha auténtica secuela social. Non é nada novo aínda que, quizais nos últimos tempos, increméntase como consecuencia da situación de crise económica, ante a escasa oferta laboral e o excesivo desemprego.
Chega o momento de non seguir criminalizando ao “furtivo” en xeral e tense que abordar este grave problema dunha maneira seria, estudando todos os factores que o provocan. Non pode quedar só nun mero cambio lexislativo, pasando de ser considerado unha infracción administrativa a un delito.
Todos sabemos, e a administración non pode ser inconsciente diso, de que hai persoas que baixan ás praias para o seu propio autoconsumo, ante a carencia de recursos. Non nos esquezamos de que hai miles de parados e destes moitos sen recibir prestacións económicas ou con sorte uns 465 euros mensuais. Temos que preguntamos se, todas estas persoas, teñen que quedar en casa, esperando a que as chamen da SEPE, das ETT ou ben sobrevivir dos servizos sociais, das ONG, ou da solidariedade veciñal ou familiar, cando teñen un ben común, como é a propia natureza que lles brinda a posibilidade de atopar alimento para o sustento familiar.
Son momentos difíciles, para a maioría dos cidadáns, e iso implica de que todos temos que pór en práctica a solidariedade e quizais habería que sopesar a posibilidade de reorganizar as zonas marisqueiras, a concesión dos permisos de explotación e as licenzas para o marisqueo, afrontando esta situación de crise dunha maneira máis xusta e equitativa para todos, evitando que só sigan vivindo moi ben os de sempre, mentres unha gran maioría teñan a miseria como compañeira de viaxe.
