“Carta aberta ás familias ucraínas que viven no Barbanza” – Manuel Domínguez

Lida en La Voz de Galicia, os vosos sentimentos, escoitado a vosa dor, nós como pobo pouco podemos facer nos conflitos mundiais, pero ante a vosa dor, non podemos gardar silencio, sodes persoas que vos integrastes nesta nosa sociedade, formades parte do que todos somos nesta construción do Barbanza.

Creo poder dicir que o meu sentimento é compartido por cada un dos habitantes desta nosa comunidade, as vosas palabras, a vosa dor faime hoxe escribir esta carta pública, que podo facer?, hoxe mais que onte a vosa dor é un pouco a nosa dor, nada máis que acompañarvos a chorar? A miña persoa ponse á vosa disposición, como así penso ponse toda a península do Barbanza, pobo amante da paz e o traballo, así o demostran os anos de crecemento.

Durante dous meses residín no voso país na cidade de Odessa, alí deixei dous amigos, un pintor, restaurador de vellas imaxes nas vellas igrexas, Martin, autor do retrato que mostro aquí, outro un mozo que me acompañou durante a miña estadía, alí coñecín fermosa amizade, era unha época na que nas rúas os nenos podían xogar, unha época para o esquecemento.

Quedo ao voso servizo.

Želim ti svu sreću svijeta.