Nos últimos séculos a maioría dos cambios e revolucións sociais comezaron nas universidades e entre os máis novos que se rebelaron para poder garantir un futuro moito mellor e máis xusto. En España, temos elevadas taxas de paro xuvenil; un incremento de situacións de vulnerabilidade e exclusión social; unha emigración ao estranxeiro para atopar o primeiro emprego e poder gozar dunha mellor calidade de vida; apenas temos a garantía dunhas futuras pensións dignas, e mentres todo isto sucede, onde están os nosos mozos?
Seica xa nada importa e deixámonos arrastrar pola corrente? A maioría de pais e avós xa nin sentimos avergoñados de que a maioría dos nosos fillos e netos teñan que vivir peor que nós e nunha sociedade con menos dereitos sociais. Que fixemos tan mal para “aturar” á clase política que temos? Podemos seguir mirando para outro lado mentres o poder económico e financeiro marcan as pautas do público e as directrices da acción política dos nosos gobernantes?
Como nos pode parecer algo normal o gasto público destinado para o rescate bancario e no entanto poñamos en dúbida a necesaria aplicación dunha renda básica ou unha renda mínima de subsistencia para os cidadáns máis indefensos? Que nos está pasando? Seguro que non é un simple malestar xeral ou “arrefriado”, por iso deberiámonolo facer mirar e sopesar a posibilidade en dedicar un pouco mais de tempo a reflexionar e a pensar, simplemente a pensar. Seguro que nos iría moito mellor.
