“Sempre hai esperanza”. Jacobo Otero Moraña

O outro día, decatámonos da morte de Verónica Forqué. Unha actriz moi especial. Desas que nunca sabes se intrerpreta ou é así. Os seus personaxes non poderían ter outro rostro que o seu,e aí radicaba a súa xenialidade. Pero miren por onde, que, esa expresión risueña, ocultaba un terrible sufrimento.” As risas do pallaso esconden o pranto dos seus fillos mortos”, que dixo Kierkegard. Pois no caso de Verónica, esa frase lapidaria parece que se cumpría ao cento por cento. Agora todo son queixumes. Pero non fai moito, fixéronse infinidade de bromas de mal gusto sobre ela. Bromas que quizá só serviron para impulsala a tomar esa fatal decisión.
A xente ás veces non é consciente da súa crueldade. Cando un está esnaquizado animicamente,adóitase tomar todo como esaxeración, ata cando se di de forma aberta. Ninguén cre que sexa para tanto. Non che toman en serio. E se acaba pasando o peor logo vén a eterna pregunta: Por que?…A resposta non é fácil, aínda que sería interesante que a túa etorno máis proximo fixese exame de conciencia en busca de sinais máis que evidentes. Créanme cando lles digo que as hai. E sei ben do que falo.

Hoxe os expertos saben que se un período de tristeza/melancolía prolóngase máis aló dun mes, estamos ante unha depresión en toda regra. Imaxinen se isto prolóngase durante un prazo de 5-6 anos…Terrible,verdade? Pois máis o é sentilo e que ninguén ao teu ao redor percíbao ou tenda a súa man. No meu caso, tras un determinado momento, comezou a remontada. Souben que non podía solucionar aquilo de ningunha maneira se non o facía eu mesmo. Pero precisamente por iso,por ser consciente,a cousa non estaba tan mal como puidese parecer. Aínda que me encerrase no meu mesmo. Aínda que debuxase fortalezas dentro de fortalezas. Aínda que soñase cun final rápido,fose penetrándose no mar ou nunha guerra. Logo,aos poucos, todo iso foi quedando atrás. E aínda que ás veces coxeo un pouco cando vexo pausc(igual que no poema de Brecht coas súas muletas), volvín a amar a vida.
Por desgraza, Verónica non recuperou a ilusión. E como ela, moitos máis. Por todo iso. Polo que vivín en carne propia e en persoas próximas. Por algún amigo que actualmente pasa por momentos difíciles,t eñamos en conta os sinais. Non deixemos pasar esas chamadas de atención. Nelas radica a diferenza entre seguir ou que todo termine de forma abrupta.
Sempre hai esperanza. Sempre hai unha razón para vivir. Pero cando alguén vexa a un familiar ou amigo triste, non o dubiden. Tendan a súa man.