“O tren que me leva” – Antón Luaces

08 Decembro 2021

Houbo un tempo neste país no que, promovido e teimudamente reclamado polo xornalista musical Nonito Pereira Revuelta, tristemente desaparecido sen acadar o seu obxectivo -que foi tamén o de moitos dos seus amigos e compañeiros, entre os que me atopo- o cantautor ferrolán Andrés Lapique do Barro (Andrés do Barro) quedou sen o recoñecemento oficial por parte da Xunta dun feito ata o de agora único nesta Terra Nosa: ter sido número 1 nas listas de éxitos discográficos en España en catro ocasións e con cancións en galego (cando aínda estaba penado o simple feito de cantar en galego): O tren, Corpiño xeitoso, San Antón e Pandeirada. A estas distincións cómpre sumar os tres discos de ouro outorgados polas vendas dos seus discos. 

Nado en Ferrol no ano 1947, finou en Madrid (onde está soterrado) o 22 de decembro de 1989, o que significa que se van cumprir en poucos días os 42 anos do seu pasamento: tantos anos (morto) como es que viviu mal que ven, porque os seus últimos de vida non foron, nin moito menos, os que merecía (morreu dun cancro hepático). E nin sequera houbo para el un simple recoñecemento oficial sendo como foi todo un referente na música galega dun tempo que moitos vivimos plena e afervoadamente, conscientes de que se estaba a marcar un fito ata daquela nunca fixado na nova música galega.
Nonito Pereira promoveu, instou, pediu, demandou para ANDRÉS DO BARRO a medalla de ouro de Galicia sen acadalo. Déuselle unha volta á petición e esta quedou na demanda dunha das medallas Castelao que a Xunta concede anualmente a persoas ou colectivos que se teñan significado en calquera ámbito da COMUNIDADE GALEGA. Tampouco se logrou. Houbo un terceiro intento para que na memoria -aínda hoxe viva- de Andrés Lapique do Barro, fose nomeado fillo -adoptivo ou predilecto- de Galicia. E morreu o conto. Todo quedou como queda a xeada riba da herba: a expensas dun sol que a derreta.
 Nin a familia de Andrés, nin os seus amigos, nin os seus milleiros de admiradores en toda España foron quen de atopar o timbre da porta á que chamar para que O TREN chegara a SAN ANTÓN cun CORPIÑO XEITOSO e a ritmo de PANDEIRADA. Todas as portas oficiais estaban fechadas e a sensibilidade do pobo que cantou e se emocionou cos seus éxitos non foi quen de petar nesas portas que todo o conceden por obra e gracia de quen manda neste país de néboa cultural no que un conselleiro de Cultura foi polo estreito vieiro da iñoranza cualificou de gran cantante galega a Carmiña Burana cando se refería á cantata Carmina (Kármina) Burana que se ía interpretar durante o Xacobeo. 
Non pretendo establecer comparanzas, pero si para un cantautor estadounidense, Bob Dylan, houbo un premio Nobel entregado en 2017, e o último consello de ministros en España acordou este martes a concesión ao cantautor catalán Joan Manuel Serrat a Gran Cruz de Alfonso X El Sabio pola súa “brillante carreira  e a súa contribución á cultura e á arte españolas”, non podería haber unha regandixa que permitise ao goberno galego recoñecer “a brillante carreira e a súa contribución á cultura e arte galegas” a prol de Andrés do Barro?.
Xunto coas cancións xa citadas, pezas como Rapaciña, Teño saudade, Meu amor, Adeus e moitas máis marcaron un fito que en Galicia -agás os primeiros integrantes de Fuxan os Ventos e, obviamente, Os Tamara- ninguén repetiu… Ritmo das ondas na praia/ brillo de prata no mar/raios de sol nos teus ollos/Eu ollei o teu ollar/ Unha gaivota danzaba/ facendo circos no ar (de Teño saudade). Cantos de nós gardamos na memoria estes versos, estas cancións das que, como  galegos que vivimos nos sentimos co-protagonistas? Todas elas en discos mercados ou emitidos polas distintas estacións radiofónicas antecesoras nos anos 70 de todo canto significou posteriormente o salto espectacular da canción galega en calquera das súas expresións. Pero en San Caetano todo isto non ten peso. Andrés xa non está, pero existe.

Outros artigos

“Unha de ameixa roubada”. Antón Luaces

Está visto: seis mil euros non é o valor real da cría de ameixa roubada aos mariscadores do pósito de San Antonio, en Cambados, porque a ameixa substraída da batea de preengorde podería multiplicarse por tres ou catro en base ao resultado dos plans de semente que...

+

“Los menores inmigrantes”. José Castro López

La inmigración es responsabilidad del Gobierno, pero su única política conocida fue lasobreactuación que montó en Valencia en 2018 para recibir al Aquarius. Desde aquel“golpe de efecto” no se conocen medidas gubernamentales razonables para enfrentarse aeste...

+

“El fútbol es algo más” – José Antonio Constenla

¡Gooool! Ese es el cántico que se ha escuchado prácticamente en todas las calles de España. El “¡Yo soy español, español, español...!” ha retumbado en todos los rincones del país cuando el árbitro señaló el final del partido que nos ha convertido en reyes de Europa. 4...

+

“España”. Alberto Barciela

España se hace grande con lo aparentemente sencillo. Entonces deja de ser una Europa periférica que arrambla con esa idea de que el continente termina en los Pirineos, para reivindicarse como la tierra conquistadora, que acobijó a todas lAs culturas, que se embebión...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando los socios no apoyan al Gobierno”. Arturo Maneiro

“Cuando los socios no apoyan al Gobierno”. Arturo Maneiro

Cuando las materias que pretende conseguir o las normas quequiere aprobar no les favorece de forma clara -no sacan nada enlimpio, no hay más poder o más dinero-, los socios de investidurade Sánchez no lo apoyan; entonces, leña al PP.En estos casos, los ministros y...