“O donde se halle”. Antón Luaces

30 Decembro 2021

Golpe seco no tampón de tinta negra, outro non menos seco no sobre branco ou enmarcado en roxo e azul (“por avión”, rezaba no estremo), o carteiro de turno poñía o carimbo da administración de Correos de Riveira que daba un certo valor ao selo para os coleccionistas destes. Algo rutineiro, algo formal. Pom, pom. E de seguido a clasificación por destino.
A inmensa maioría desas cartas dos anos 50 a 90 do século pasado, daban ao servizo de Correos riveirense a fasquía que lle correspondía pola cantidade de cartas e paquetes que se movían daquela na administración na que don José Ruza exerceu a máxima responsabilidade moitos anos. 

Coñecino nos anos 50, cando Correos utilizaba o baixo dun edificio da Amarella, coa perruquería “Mary” a carón e a que se coñecía como “clínica” do 18 de xullo a uns 50 metros de distancia, máis ou menos a mesma que separaba a administración de Correos da igrexa parroquial. Daquela en Riveira había moi poucos “don José” recoñecidos como tal: un deles era o citado administrador de Correos, outro era o crego de impresionante presenza e voz de trono que, ao parecer, procedía de Artes. Outro “don José” era un dos médicos máis queridos e respectados por aqueles tempos na cidade: don José Lens Mestre. E, lóxicamente, toda unha lexión de José, Pepe, Pepita, Josefa…

Da Amarella, Correos pasou á rúa Diego Delicado (con boa concentración de bares e, posteriormente, restaurantes) e, de aquí, á rúa Correos de onde ven de se mudar o Malecón.

Daquela inxente cantidade de cartas dirixidas ao estranxeiro, moitas delas levaban consignado, xunto co nome e dirección da persoa á que ía dirixida,  o engadido “o donde se halle” por canto o cotián era que se enviara a un mariñeiro que podería atoparse en calquera país sen que a súa familia soubera fixamente onde estaba. Cartas sempre redatadas en castelán seguindo un patrón: “MI querido hijo, espero que al recibo de la presente te encuentres bien. Nosotros bien, gracias a Dios. Pues hijo mío… “, e aquí viña toda a esplicación dunha nai ou dun pai, á que o fillo respostaba nos mesmos ou semellantes termos.

O teléfono, que se popularizou moitos anos despois, reduciu notablemente o uso do correo. Moito máis, aínda, nos tempos actuais, pola Internet. Pero aos que xa nen siquera peiteamos canas -evidentemente pola caída do cabelo- chegounos tarde o sistema por máis que nos empeñemos en nos poñer ao día para distinguir un e-mail dun whatsApp, unha aplicación dun arquivo, etc. E xa non digamos o uso dunha voceadora que, daquela, percorría as rúas da cidade dando conta do pasamento de tal ou cal viciño, a hora do seu enterro e funeral, mentres as campás da igrexa local tocaban a difunto nas expertas mans do sancristán “de toda a vida”. 

Tempos de mulleres con bañeiras de zinq camiño do río de Sieira no que lavar a roupa, de mariñeiros que ían e viñan, do “vapor” a Vilagarcía con parada na illa de Arousa, da confraría de pescadores no baixo da casa de Canucho, os secadoiros de bacallao de Busoms e Colomer; as mulleres, con presas para chegaren a tempo ás fábricas de conservas do Abadiño, Cerqueiras, Vilas, Briz, Valeiras, Cardona.. a camioneta de lexivias “A Carrula”, de Castiñeiras a Riveira; os sempiternos gardas municipais no cruce de Rosalía de Castro con General Franco(Actual rúa Galicia).

A onde irían parar, hoxe, cartas destinadas “a onde se atope”?. 

Tempos fugit.

Ribeira nos anos cincoenta do século XX

Outros artigos

“Oporto”. Alberto Barciela

Oporto puede seguirse en el sentido serpenteante de un río, o en la vertical de un océano, ascenderse o descenderse por meandros encajados en calles que a veces semejan acantilados, que siempre se precipitan hacia agua, una urbe universal cerca del tiempo que le tocó...

+

“Hacia la España federal”. Xosé Perozo

Si se cumplen las predicciones demoscópicas, el próximo domingo EH Bildu ganará las elecciones en el País Vasco, superando por primera vez al PNV en escaños y en votos. El fenómeno de crecimiento abertzale está rasgando las vestiduras de muchos politólogos y...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“A vivenda” – José Manuel Pena

“A vivenda” – José Manuel Pena

É un ben de mercado para o negocio particular ou un dereito básico, fundamental e humano, como pode ser a educación, a sanidade, a prestación por desemprego ou a xubilación? A vivenda, en Galicia e no resto de España, continúa sendo un negocio e un ben de...

“A forza da gratitude”. Luís Celeiro

“A forza da gratitude”. Luís Celeiro

Daquela, hai algo máis de cincuenta anos, algúns dos aldeáns e aldeás das aldeas de Lugochegaban ao Instituto para abrir as portas do futuro, pechadas a cal e canto para os fillos daMariña, para os das montañas da Fonsagrada, dos Ancares, do Courel e da Lóuzara...