“Mediocres e parvos”. Antonio Constenla


Arrásanos unha imparable onda de mediocridade. Gárdese as súas ideas brillantes, non trate de ser carismático, o seu talento ou a súa destreza nada importan. Benvidos ao imperio da mezquindad, onde os mediocres son os alumnos máis populares, os primeiros en ser ascendidos, os que máis se fan escoitar nos medios de comunicación e aos que votamos, sen importar o que fagan.
Afixémonos tanto a isto que terminamos por pensar que é o estado natural das cousas.
Mediocre é un país onde os seus habitantes pasan de media 134 minutos ao día fronte ao televisor; que ten un presidente que carece dos máis mínimos coñecementos de historia ou de política internacional; que reformou o seu
sistema educativo trece veces en tres décadas; que non ten universidades entre as 150 mellores do mundo e onde a brillantez do outro provoca receo, a creatividade é marxinada e a independencia sancionada.
A mediocridade, convertida en fórmula de éxito, William Somerset dicía, “só unha persoa mediocre está sempre no seu mellor momento”, onde mellor desenvólvese é no mundo empresarial e político, porque o seu labor non consiste
tanto en prosperar, como en evitar que outros o fagan. Eliminouse calquera indicio de meritocracia: A formación, os méritos, os valores, o sacrificio, as habilidades ou aptitudes, todo o que identifica as sociedades máis avanzadas, hoxe xa non se premia. Que pobreza moral, intelectual e educativa.
Xunto aos mediocres os outros que triunfan son os parvos (e parvas), aqueles que o dicionario define como “faltos ou escasos de entendemento ou razón”.
Máis que un insulto parece unha desgraza, pero desafortunadamente prendeu na sociedade e en concreto na dirección dos asuntos públicos.
Outra traxedia!
Son os que piden que os bonecos dos semáforos leven saias e pantalóns para combater o sexismo. Pensan que unha imaxe vale máis que mil palabras, quizais polo temor a que a lectura lles provoque un ictus; que a historia se pode reescribir; que os animais teñen os mesmos dereitos que as persoas e ata que os parlamentos están para discutir sobre a verdade, a bondade ou a beleza das cousas. Nunca están sós e o seu número aumenta, talvez porque pensan que a bobada compartida resulta confortable e empodera.
A morfina da mediocridade sómelles nun estado de benestar perdurable, sen temor a represalias.
Ao final da película Amadeus, Salieri encerrado nun manicomio (ao que lle levou a tolemia desatada polo odio que sente ao saberse un mediocre, fronte á xenialidade de Mozart) pronuncia as palabras: “Mediocres de todo o mundo, eu absólvovos…”. Desafortunadamente isto é o que fai a nosa sociedade: absolver aos mediocres e parvos, incapaces de comprender a magnitude da súa propia incompetencia. Que pena de país!