Demasiados danos causaron os numerosos abusos bancarios e as execucións hipotecarias, non só ás miles de familias damnificadas ou afectadas senón tamén ao propio sistema sanitario e ao xudicial. Moitas familias quedáronse con enfermidades ou doenzas crónicas como consecuencia destas actuacións e os diferentes xulgados colapsáronse #ante as miles de denuncias interpostas para poder recuperar o seu patrimonio, tanto o mobiliario como o inmobiliario.
Mentres tanto, actualmente, hai 4,5 millóns de españois que están en risco de pobreza e máis de 11% da poboación sofre pobreza enerxética. Neste sentido o papa Francisco di que “un pode ser pobre pero non pode perder nunca a dignidade”. A pesar de todo é moi difícil, para as millóns de familias en situación de vulnerabilidade poder manterse coa dignidade necesaria, máxime nunha sociedade cada vez máis pendente da macroeconomía, das empresas do Ibex 35 e dos intereses das multinacionais no canto de loitar por blindar e garantir os Dereitos Sociais do tan cacarexado Estado do Benestar.
Xa está ben de seguir mirando para outro lado. Unha sociedade non cambia senón hai un compromiso activo da sociedade civil. Os cidadáns non podemos estar sometidos, de maneira pasiva e como meros observadores, á discrecionalidad do poder político.
Temos que tomar parte activa, abandonando o sofá de casa e tratando de cambiar e mellorar as condicións das persoas que temos máis preto de nós. Non fai falta marcharse moi lonxe dos nosos propios domicilios habituais para ver pobreza, inxustizas e vulneracións constantes de Dereitos Fundamentais.
