“Chove en Santiago meu doce amor”. Antón Luaces

… camelia branca do ar, brila entebrecida ó sol. Chove en Santiago na noite escura. Herba de prata e de sono cobren a valeira lúa. Olla a choiva pola rúa, laio de pedra e cristal. Olla no vento esvaído, soma e cinza do teu mar. Soma e cinza do teu mar, Santiago, lonxe do sol. Ágoa de mañán anterga trema no meu corazón”.

Desa noite escura valéuse quen, moi probablemente, actuou como o fixeron aquel triste ano de 1936 (un mes dempois do 18 de xullo no que comezou oficialmente a incívica guerra civil española) pintando en branco(seguramente no levaba pintura azul) no peito inerte de quen tanto loubou a terra galega por el visitada en ao menos tres ocasións, un 3J que el (ou ela) saben que significa.

Socialista, homosexual e masón, din que foron os motivos que deu ao franquismo razóns para o seu afusilamento  entre o 17 e o 19 de agosto de 1936 no camiño de Víznar, a carón do barranco do mesmo nome. Talvez o autor deste aldraxe na Alameda de Santiago a quen tanto amou a Galicia, 85 anos após o seu asasinato, só tivo nas súas cavilacións para levar a cabo tan absurdo acto, unha desas tres condicións que mobilizaron aos franquistas para matalo: socialista, homosexual, masón… PROBABLEMENTE o seu pensamento durante a pintada modelaba a frase xa tan empregada nos últimos tempos. “maricón de merda”. Como non podía matalo unha outra vez, pintouno.

De nada serviu para este triste pintor de causas innobres o amor que a Galicia brindou Lorca nos seus seis poemas galegos pubricados na imprensa de Anxel Casal (ao igual que Lorca afusilado polo franquismo nos primeiros tempos da revolta)  e as tres visitas que, como estudante, como conferenciante e como actor e dramaturgo fixo a unha terra na que contaba con amigos ben significados afincados firmemente aquí por sempre. Entre outros, Castelao.

A estatua de Federico García Lorca está ubicada nas escaleiras do paseo da Ferradura da Alameda compostelana, inaugurada o 25 de outubro  de 2020, obra do escultor Álvaro de la Vega.A pintada, absurda e estúpida, foi un acto vandálico, disque.  Os vándalos entraron na península Ibérica no ano 409. Descoñezo se a súa mentalidade ten correspondencia coa do autor desta aldraxe que, como galego, rexeito e condeno absolutamente.