A inflación é un imposto que prexudica aos máis pobres, porque consiste en que co mesmo diñeiro cada vez pódense adquirir menos bens e servizos e os aforros redúcense á vez que aumenta o custo da vida. Ao longo da historia isto traduciuse en desigualdade, estancamento social e pobreza.
No noso país, os prezos son xa un 5,5% máis altos do que eran hai un ano, o que supón o maior incremento do índice de Prezos de Consumo (IPC) desde 1992, facendo que a media de 2021 sitúese no 2,5%, moi por encima da expectativa do 0,9% que prognosticou o Goberno e do obxectivo de estabilidade de prezos do 2% marcado polo Banco Central Europeo. Este dato é peor do esperado pola maioría dos expertos e súmase aos funestos vaticinios do Banco de España, que prevé un novo máximo en novembro.
A orixe do problema está na alza dos prezos da electricidade e en menor medida de carburantes e gas. Isto sucede polas présas á hora de executar unha transición enerxética prematura que renuncia á enerxía nuclear e aposta polas renovables, cando estas son aínda incapaces de cubrir as necesidades dunha economía desenvolvida como a nosa.
Se a subida do IPC é mala para todos, para os países máis endebedados é peor, por tanto, para España, que lidera a clasificación de déficit e débeda, a súa posición é singularmente vulnerable.
Xunto ao crecemento e ao emprego, o control da inflación é un dos principais obxectivos económicos, polo que non parece o mellor momento para os experimentos socialistas de Pedro Sánchez e Yolanda Díaz, empeñados en sementar
de bombas a economía española. Así, o acordo para revalorizar as pensións conforme ao IPC, sen pacto de sustentabilidade, a subida do 2% do soldo dos funcionarios e derrogar a reforma laboral para empoderar aos
sindicatos, soa a chiste macabro e volve insostibles uns Orzamentos xa de seu irresponsablemente expansivos.
Crecemos moi por baixo do previsto, o que non pasa desapercibido en Europa, que dificilmente tolerará que sigamos mirando para outro lado, coma se esta crise non fose connosco, porque o endebedamento español non se produce
só á conta do futuro nivel de vida dos nosos mozos, senón tamén do resto dos mozos europeos.
O horizonte é negro e o Goberno das dádivas electoralistas a funcionarios, novos e pensionistas, ten que deixar de actuar en función das súas fantasiosas previsións e descender á realidade. As súas políticas asistencialistas e populistas
non serven para avanzar cara a unha sociedade máis inclusiva, menos desigual e con máis oportunidades, senón que precisamente só castigan aos que menos teñen, que ven como cos seus soldos non chegan a fin de mes.
