Quéroche a ti novo labrador, bicar a túa pel abrigada en terra, e non a túa camisa do Che Guevara, para ti un profundo descoñecido.
Quéroche a ti que muxes as vacas con certo aroma a esterco, e non o teu pelo louro, mala copia de Marilyn.
Quéroche a ti novo mariñeiro, aroma a salitre, pelo longo ou curto, pero non mala imitación do moño dun barbilampiño.
Quéroche a ti espido, con pelo en peito, sen debuxos que degradan a túa pel, a ti e non a copia dun millonario cuxo único saber é dar patadas a un esférico.
Quero os teus defectos e as túas virtudes, as túas e non unha mala imitación de personaxe alleo.
Entendo que cando neno búscase un norte, un personaxe ao que nos gustaría parecernos, está a formarse a nosa personalidade, pero cando xa as neuronas comezan a dimitir do seu labor, é hora de que ti sexas ti.
Quero a túa foto, non unha mala fotocopia.
Quéroche tal cal sen falsidades, sen postizos, quéroche a ti ao teu eu, non quero o teu moño, ou pelambrera, nin as túas tatuaxes, nin a túa moda excéntrica, quero a túa linguaxe minúscula, non o teu verbo inconexo, quero a túa pel espida, non quero títulos, quero o teu coñecemento.
É dicir quéroche tal cal.
Se me vendes unha copia non te esforces, para que pagar dúas, podería comprar a copia, pero non, gústanme os orixinais, os plaxios son vomitivos.
Ás miñas soidades vou,
das miñas soidades veño,
porque para andar comigo
bástanme os meus pensamentos.
De cantas cousas cánsanme,
facilmente deféndome;
pero non podo gardarme
dos perigos dun necio.
Lope de Vega.
manueldominguez.es. lavozdelaemigracion.es
