“Mariñeiros: formación, conciliación e salarios. Máis nada”. Antón Luaces

10 Outubro 2021

Para moitos mariñeiros -non sei se a maioría deles- a inexistenza de remuda nas tripulacións dos barcos de pesca en España, máis significadamente en Galicia, é unha evidencia. Pero tamén aportan solucións a un problema que, recoñecen, existe: para a súa formación e capacitación profesional, o aspirante a mariñeiro debe realizar cursos que, en moitos casos, semellan ser innecesarios coa excepción do de supervivencia. Esa formación, AFIRMAN MOITOS DOS MARIÑEIROS CONSULTADOS, só se pode adquirir a bordo dun barco, é dicir: pescando. Formación que, dito sexa de paso,  han pagarse do seu peto cando noutras especialidades os estudos destas resultan gratuitos para os aspirantes.  Unha vez capacitado pola súa formación teórico.práctica -que é a que verdeiramente se recoñece en, por exemplo, os países nórdicos- o futuro mariñeiro debe contar coas condicións mínimas necesarias para o desenvolvemento do seu labor a bordo, cunha habilitación axeitada -o que non significa un luxo- e dispor dun horario de traballo que lle facilite a conciliación familiar. E logrado todo isto, este mariñeiro en formación debe ter un horizonte temporal mínimo de exercicio para acceder a un salario digno que lle compense de todas as horas de traballo -moitas veces de non menos de 15 diarias- que bota no barco.  Se esto fora asumido por todas as partes (armadores, tripulantes, organizacións profesionais, sindicatos, confrarías de pescadores, administracións, etc.) outro galo lle cantaría ao sector pesqueiro galego e español, afirman cualificadas voces do sector.Velaí o que pensan algúns: 

“Hai que pagar máis e cumprir os horarios. O tempo dos escravos rematou”. Dito por T. González. “Sen esforzo non haberá futuro. Imiten aos nosos pais e avós, que traballaron coma escravos para manter aos señoritos da súa época”. María Luisa L. G. “Se agora é duro non che digo 40 anos atrás, sen ver á familia durante doce ou trece meses e un mes en casa e case que todo o traballo a man e agora case todo ese traballo está automatizado”. “Todos queren ser funcionarios ou políticos. Por algo será. Julio B.C.”Eu teño a solución a ese problema: un salario digno, axeitado ás duras condicións de traballo, e que estas sexan xustas. Kepa SW.”Que faciliten as cousas. Un xove necesita case que unha carreira para embarcar, máis dun ano de cursiños e pagando estes do seu peto. Non sendo o de supervivencia, os outros no valen para nada porque a pesca teñen que ir aprendéndoa a bordo. E para a mercante xa non che digo nada”. M.C. Calo.”As novas xeracións non están para loitar contra tanta barreira e gañando pouco”. Nieves M.A Unión Europea e a Xunta poñen moitos atrancos para poder favorecer o mar. Todos son papeis e gastos e pouca cota de peixe. Non hai maneira de manter así un barco de pesca, nin empresas que aguanten tantas inspeccións e papeleo, e dempois, todo o que entra aquí de fóra: cun albarán é dabondo. N. M.”Haber hai saídas. Pero compre soltar o euro e non traballar coma escravos”. José Manuel M.”Por que será que ninguén quer ir ao mar?”. Diego P. P.

Deste teor son a maioría dos centos de opinións expresadas en redes sociais estes últimos días, convertidas moitas veces en denuncias polos baixos -mínimos- salarios percibidos por mariñeiros non galegos nen españois aos que as empresas pesqueiras recorren disque “forzadas” pola negativa dos nacionais a cubrir as baixas que, en moitos casos, afirman, se producen e que obrigan a que os barcos permanezan amarrados e cos conseguintes prexuizos para as empresas porque, en caso de amarre, os armadores destes buques han pagar igualmente seguros e taxas portuarias.

Outros artigos

“Cordura y centralidad”. Alberto Barciela

Los anhelos, las ambiciones desmedidas, pero también las más o menos comprensibles, se confunden entre tantos escombros, entre los cascotes de lo que fueron los valores consensuados por la sociedad, la política, la Justicia, la economía. Incluso las referencias...

+

“Homenaxe ao doutor Sixto Seco” – Xosé González Martínez

Cando o correlixionario e amigo Luís Soto Fernández, fundador da UPG, puido volver do exilio mexicano, facíao todos os anos pola primavera. Acudía sempre a recollelo ao aeroporto. Camiño da súa natal Vilanova dos Infantes, faciamos unha parada na igrexa conventual de...

+

“Solidariedade e humanidade” – José Manuel Pena

Algunha xente continúa cunhas mentalidades moi pechadas e pouco empáticas cos problemas e as vivencias doutras persoas que padecen situacións difíciles ou complicadas. Algo similar sucede cos menores migrantes, non acompañados que chegaron ao noso país, en busca de...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el payaso llora” – Manuel Domínguez

“Cuando el payaso llora” – Manuel Domínguez

Cuando el Payaso llora. A punto de salir a pista, tras las cortinas, los últimos minutos, la tele habla de los niños asesinados en Gaza, el bombardeo cruento del Hospital en Ucrania, tanta muerte inocente. Al payaso le cae una lagrima, recorre su mejilla dejando...

“Igualdade e dignidade”. Luís Celeiro

“Igualdade e dignidade”. Luís Celeiro

A moitos dos que andan polas alturas da función ou da acción política gústalles falar dorespecto á vontade popular, á que a mesma Constitución de 1978 alude no seu Preámbulo,cando fala de “consolidar un Estado de Dereito que asegure o imperio da lei como expresiónda...