“Mariñeiros: formación, conciliación e salarios. Máis nada”. Antón Luaces

Para moitos mariñeiros -non sei se a maioría deles- a inexistenza de remuda nas tripulacións dos barcos de pesca en España, máis significadamente en Galicia, é unha evidencia. Pero tamén aportan solucións a un problema que, recoñecen, existe: para a súa formación e capacitación profesional, o aspirante a mariñeiro debe realizar cursos que, en moitos casos, semellan ser innecesarios coa excepción do de supervivencia. Esa formación, AFIRMAN MOITOS DOS MARIÑEIROS CONSULTADOS, só se pode adquirir a bordo dun barco, é dicir: pescando. Formación que, dito sexa de paso,  han pagarse do seu peto cando noutras especialidades os estudos destas resultan gratuitos para os aspirantes.  Unha vez capacitado pola súa formación teórico.práctica -que é a que verdeiramente se recoñece en, por exemplo, os países nórdicos- o futuro mariñeiro debe contar coas condicións mínimas necesarias para o desenvolvemento do seu labor a bordo, cunha habilitación axeitada -o que non significa un luxo- e dispor dun horario de traballo que lle facilite a conciliación familiar. E logrado todo isto, este mariñeiro en formación debe ter un horizonte temporal mínimo de exercicio para acceder a un salario digno que lle compense de todas as horas de traballo -moitas veces de non menos de 15 diarias- que bota no barco.  Se esto fora asumido por todas as partes (armadores, tripulantes, organizacións profesionais, sindicatos, confrarías de pescadores, administracións, etc.) outro galo lle cantaría ao sector pesqueiro galego e español, afirman cualificadas voces do sector.Velaí o que pensan algúns: 

“Hai que pagar máis e cumprir os horarios. O tempo dos escravos rematou”. Dito por T. González. “Sen esforzo non haberá futuro. Imiten aos nosos pais e avós, que traballaron coma escravos para manter aos señoritos da súa época”. María Luisa L. G. “Se agora é duro non che digo 40 anos atrás, sen ver á familia durante doce ou trece meses e un mes en casa e case que todo o traballo a man e agora case todo ese traballo está automatizado”. “Todos queren ser funcionarios ou políticos. Por algo será. Julio B.C.”Eu teño a solución a ese problema: un salario digno, axeitado ás duras condicións de traballo, e que estas sexan xustas. Kepa SW.”Que faciliten as cousas. Un xove necesita case que unha carreira para embarcar, máis dun ano de cursiños e pagando estes do seu peto. Non sendo o de supervivencia, os outros no valen para nada porque a pesca teñen que ir aprendéndoa a bordo. E para a mercante xa non che digo nada”. M.C. Calo.”As novas xeracións non están para loitar contra tanta barreira e gañando pouco”. Nieves M.A Unión Europea e a Xunta poñen moitos atrancos para poder favorecer o mar. Todos son papeis e gastos e pouca cota de peixe. Non hai maneira de manter así un barco de pesca, nin empresas que aguanten tantas inspeccións e papeleo, e dempois, todo o que entra aquí de fóra: cun albarán é dabondo. N. M.”Haber hai saídas. Pero compre soltar o euro e non traballar coma escravos”. José Manuel M.”Por que será que ninguén quer ir ao mar?”. Diego P. P.

Deste teor son a maioría dos centos de opinións expresadas en redes sociais estes últimos días, convertidas moitas veces en denuncias polos baixos -mínimos- salarios percibidos por mariñeiros non galegos nen españois aos que as empresas pesqueiras recorren disque “forzadas” pola negativa dos nacionais a cubrir as baixas que, en moitos casos, afirman, se producen e que obrigan a que os barcos permanezan amarrados e cos conseguintes prexuizos para as empresas porque, en caso de amarre, os armadores destes buques han pagar igualmente seguros e taxas portuarias.