“É unha crueldade, unha ignominia”. Manuel Dominguez III


Por que lle pasa cousas malas a xente boa?.
Son as seis da mañá comezo a miña epístola.
Deuteronomio 24
…16Os pais non morrerán polos seus fillos, nin os fillos morrerán polos seus pais; cada un morrerá polo seu propio pecado. 17Non pervertirás a xustiza debida ao forasteiro nin ao orfo, nin tomarás en peza a roupa da viúva,…
Na miña opinión, e non humilde, é un crime deixar huerfanitos de pai e nai a uns nenos de 3 ou 5 anos, é atroz que un pai enterre aos seus fillos.
Castela do Piñeiro. A morte de cinco dos seus sete fillos foi o balance tráxico da súa biografía íntima.
E así, o coñecido psiquiatra, Castela do Piñeiro pasou a súa longa vida. Escribindo e lendo sen descanso e cuestionando unha sociedade que crecera baixo a lei do silencio: “Cando non podes falar de todo o que debes falar, estás enfermo. E iso foi o que pasou na sociedade española. Optouse polo non pasa nada, polo nunca pasa nada”.
Eu pregúntome, e non lla quen, só se unha cousa, nós non somos libros onde o final está escrito, somos donos do noso destino, con permiso da xenética, son un ser minúsculo no sentido amplo da palabra, nada me creo, nada son, desde o espazo observo a terra e é un puntiño, a terra é insignificante no cosmos, pero desde o meu pequeñez, recupero unha frase de Heródoto..
„Ningún home é tan parvo como para desexar a guerra e non a paz; pois na paz os fillos levan aos seus pais á tumba, na guerra son os pais quen leva aos fillos á tumba.“ — Heródoto historiador e xeógrafo -484 – -425 a. C.
Cuantos litros de bágoas pode producir o ser humano, e ben certo é que se de o que falo.
Fai uns 30 anos, me cara a a mesma pregunta e buscando e buscando atopei un librito escrito por un rabino, titulado Por que lle pasan cousas malas a xente boa?
E non entendo como unha nai pode ser castigada tan cruelmente.
En que parte da casa atópase Dionisio?.
Para buscarlle, para matarlle, para acabar con esta traxedia inmisericorde, para finalizar tanto dor e non entendo esa crueldade da vida, ese castigo cruel uns nenos huerfanitos, un pai ou unha nai, boa xente e que a traxedia non salga da súa casa.
Oh destino cruel!
Hai anos coñecín un amigo, boa persoa, que dixo: “daría a miña vida por matar o destino, chámese este como se chame”. El púxolle nome
Certamente non entendo a crueldade deste mundo, algunha ten nome e apelidos, fillos de Lucifer.
Algunhas veces, escoitamos berros de axuda, pero non sabemos entendelos, son berros silenciosos, como dicía máis arriba Castela do Piñeiro” : “Cando non podes falar de todo o que debes falar, estás enfermo”.
NOTA- na mitoloxía grega Dionisio era o deus da traxedia.
A imaxe a Lúa e Marte mostra a insignificancia nosa no cosmos

manueldominguez.es. lavozdelaemigracion.es