Hai persoas e familias enteiras, principalmente de raza xitana, que malviven en chabolas ou infravivendas formando auténticos poboados de extrema marxinalidade e creando unhas evidentes situacións de vulnerabilidade e de exclusión social. As diferentes Administracións Públicas, desde hai algún tempo, queren acabar con estas situacións, desmantelando os poboados chabolistas e reacollendo a esas familias nunhas vivendas dignas de promoción pública.
En Galicia, concretamente nas provincias de Pontevedra e A Coruña, algunhas familias manifestan a súa repulsa contra o dereito desas “outras familias” a poder gozar dunha vivenda digna e dunha mínima calidade de vida, acorde aos tempos que vivimos. Algúns dos argumentos esgrimidos é que “se pode trasladar dos poboados chabolistas a delincuencia e a venda de droga aos seus barrios, creando perigo para os seus fillos”, mentres tanto os fillos desas familias que continúen malvivindo na marxinalidade e na exclusión social.
Triste e vergoñoso que unha vez que os poderes públicos queiran evitar a marxinalidade, dunha parte dos cidadáns que non teñen medios suficientes nin a sorte dalgúns, sexan algúns veciños insolidarios e carentes da ética máis elemental os que se opoñan ao benestar social duns poucos a través da insolidariedade e esgrimindo argumentos xenófobos e pouco humanitarios.
A Administración ten que cumprir coa súa obrigación, amparando sempre aos que menos teñen e apoiando o benestar social de todos os cidadáns, sen distinción de idade, clase social ou raza. Pola súa banda os veciños temos que afacernos a vivir cos nosos semellantes co respecto e consideración que se merecen se queremos que eles tamén nos respecten. Vivimos nunha sociedade globalizada, multicultural e multirracial.
