“Estou un pouco millor. Estaba bastante mal”. Antón Luaces

05 Setembro 2021

O tempo pasado a bordo do Cobija non foi de balde. Eses once meses do que para Pablo Costas Villar, excapitán do pesqueiro somalí Cobija, foi un secuestro, deixárono marcado. Ben marcado. Tanto, que o luns vai ir a un médico internista porque permanece o cansazo, a dor no costado dereito -disque no pulmón- e o tempo de recuperación está por determinar. Non está ben, afirman os que o coñecen. E el mesmo recoñecía o sábado, na súa comperecenza diante dos seus familiares e amigos que estuvera “bastante mal”. Malia todo, asegurou que se atopaba “un pouco millor”. Mais, se a faciana é, como se dí, o espello da alma, a de Costas Villar, o seu semblante mariño, no é bo. Talvez precise moito descanso, como moitos foron tamén os problemas que lle afectaron e aínda lle afectan. E os que lle quedan, probablemente, porque agora arrexan os ventos contrarios. Máis ben, os ventos que veñen de costado e fan de tí un xoguete no océano da vida.

Pablo Costas tivo que aguantar moito. Pero é moi posible que o pior aínda estea por vir, como ben se pode comprobar nos comentarios de todo tipo que aparecen publicados estes días nas redes sociais, base en boa medida que empurrou a unha administración diplomática, a española, que todo o tomou con calma, atemperada probablemente pola significación política de defender a un español retido “ilegalmente” ao sur do Iemen acusado de realizar pesca tamén ilegal, non declarada e non regulamentada. Unha etiqueta que, é posible, fixo que o Goberno de España se tentara moi moito a roupa antes de dar os pasos que foron definitivos para a repatriación do mariñeiro de Bueu. Pablo Costas pode agardar o pior dunha sociedade que foi o seu valedor. como recoñecía en Madrid o propio Pablo, para seguir aguantando os paus dunha vida ingrata a bordo dun buque pouco ou nada grato. Loitar por el, por sí mesmo, ao tempo que debía facelo polos 32 homes ao seu cargo, tripulantes coma el do Cobija.

“No fago moita vida social; pero non son un delincuente”, dixo Costas Villar o sábado na praza do concello de Bueu. Compañeiros do mar, comprensivos da súa situación, comezan a poñer paus nas rodas do seu tren. Pablo quere volver ao mar, onde posiblemente se sinta máis libre. Debe saber, non obstante, que vai estar vixiado, controlado polos seus propios compañeiros de viaxe: unha acusación, aínda que sexa sen base, sempre deixa dúbidas e crea remorsos. A pesca ilegal non é tan rexeitada polos mariñeiros como o é o feito de que quen a practica gañe moito máis diñeiro do que perciben -como salario á parte ou como salario real- aqueles outros que agora contemplan como Pablo Costas leva sobre sí unha aureola de campión pesqueiro que padeceu os males dunha acusación infundada. Infundada?, preguntan os que xa non confían en nada. Infundada?, preguntan as administracións española e galega.A resposta só é a que ten Pablo Costas Villar. Sea Sepherd e Australia teñen o poder difundir datos non avaliados por ninguén. Interpol  abriu o camiño. Non estou seguro de que o Goberno español o peche.

Outros artigos

“Unha de ameixa roubada”. Antón Luaces

Está visto: seis mil euros non é o valor real da cría de ameixa roubada aos mariscadores do pósito de San Antonio, en Cambados, porque a ameixa substraída da batea de preengorde podería multiplicarse por tres ou catro en base ao resultado dos plans de semente que...

+

“Los menores inmigrantes”. José Castro López

La inmigración es responsabilidad del Gobierno, pero su única política conocida fue lasobreactuación que montó en Valencia en 2018 para recibir al Aquarius. Desde aquel“golpe de efecto” no se conocen medidas gubernamentales razonables para enfrentarse aeste...

+

“El fútbol es algo más” – José Antonio Constenla

¡Gooool! Ese es el cántico que se ha escuchado prácticamente en todas las calles de España. El “¡Yo soy español, español, español...!” ha retumbado en todos los rincones del país cuando el árbitro señaló el final del partido que nos ha convertido en reyes de Europa. 4...

+

“España”. Alberto Barciela

España se hace grande con lo aparentemente sencillo. Entonces deja de ser una Europa periférica que arrambla con esa idea de que el continente termina en los Pirineos, para reivindicarse como la tierra conquistadora, que acobijó a todas lAs culturas, que se embebión...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando los socios no apoyan al Gobierno”. Arturo Maneiro

“Cuando los socios no apoyan al Gobierno”. Arturo Maneiro

Cuando las materias que pretende conseguir o las normas quequiere aprobar no les favorece de forma clara -no sacan nada enlimpio, no hay más poder o más dinero-, los socios de investidurade Sánchez no lo apoyan; entonces, leña al PP.En estos casos, los ministros y...