Antón Luaces.- Sen confirmar oficialmente (aínda cas fontes son totalmente fiables) Pablo Costas Villar, o capitán galego do pesqueiro somalí Cobija, e o resto da tripulación deste buque foron liberados hoxe. As autoridades portuarias iemenís devolvéronlles os pasaportes e comunicáronlles que, libres de cargos, poderían viaxar aos seus respectivos domicilios.
Segundo confirmou esta tarde a Central Unitaria de Traballadoras (CUT), sindicato ao que está afiliado Pablo Costas, este abadonou ás 10,45 horas o barco, ao igual que o fixeron un tripulante peruano e 17 compañeiros indonesios. Todos eles foron trasladados a distintos hoteis da zona na que está radicado o porto de Al Mukalla, ao sur de Iemen, onde permanece o buque.
Deste xeito semella que remata a penuria pola que, durante once meses -especialmente os oito días que estiveron sen auga nen víveres- pasaron a trintena de tripulantes do barco Cobija, patroneado por Pablo Costas Villar, residente en Bueu (Pontevedra), cuxa repatriación reclamaron os familiares e os seus viciños insistentemente ao consideraren todos eles -incluido o propio Costas Villar- que a súa retención no pesqueiro máis aló dos tres meses estipulados por un xulgado iemení que levou o caso dunha denuncia por pesca ilegal presentada por Australia, que a permenencia no barco en pésimas condicións sanitarias e humanitarias non era senon un secuestro.
Descoñécese se houbo, nestas circunstancias, algún informe médico sobre tal procedemento, como tamén se ignora se, finalmente, o Goberno español foi máis aló do realizado ata o de agora para acadar esa liberación e proceder á repatriación de Pablo Costas. Compre lembrar tamén que, a mediados de semana, a Federación Internacional de Traballadores do Transporte (ITF) mantivo contacto co capitán do buque e confirmou a este xornal a entrega de víveres para a tripulación, así como a intervención do médico e un sanitario local que constataron o estado no que se atopaban varios dos tripulantes, afectados por vómitos, febre e malestar xeral posiblemente consecuencia da falta de alimentación e a inxesta de auga en condicións insalubres. O panorama externo non melloraba a situación persoal, rodeados como estaban de cascudas e ratas coas que convivían desde vai case que un ano.
A noticia da liberación, sen ser oficial, sí ten consistencia e pode darse por certa.
