“Se cada quen falase do que coñece” – Manuel Domínguez

Se cada quen falase só do que coñece, que gran silencio pracenteiro no mundo.
Só escoitariamos o cantar do atlántico, bicando a praia do Vilar.
O silencio da noite só roto polo son pracenteiro da femia en labor fecundador.
Na intercesión da tarde coa noite, a loba en celo reclama o seu tempo.
Nese anoitecer recolledor, os pardais pían no verde palmeiral.
O Guadiana, ponte de dúas culturas, con ese fado que canta e chora, acompañaría á vella guitarra española, baixo unha oliveira de olivas.


E eu pregúntome, guitarra miña cantas ou choras? Cando as mans do guitarrista danche vida, cantas ou choras? Porque se é cantar, dime guitarra miña: Por que hei de chorar?
Non me namore dos teus ollos, senón do teu mirar, dese mirar que deixa ao poeta sen alma, dese mirar que é vida, paixón e morte.
No silencio da noite, escoito ao vento, traduzo o seu zoar, e aí están as túas tímidas palabras de muller cativa, así como a lúa ilumina o mar, así a luz dos teus ollos ilumina o meu camiñar.
Gardo obrigado silencio para gozar do trilar dos paxariños namorados.
Escoito o silencio, o mar fala, o vento fala, as estrelas, o ceo, as flores ao amencer espertan grazas ao astro rei.
Que as miñas palabras non che esperten dese fermoso soño.