Os debates ao redor da gandería e ao consumo de carne viven un auxe entodo o mundo, e se ata o de agora sabiamos que a carne era inimiga da alma(mundo, demo e carne segundo o Catecismo), agora algúns afirman quetambién o é do corpo.
A carne vermella produce cancro, o peixe ten mercurio, os cereais e laslegumbres se fumigan con velenos e réganse con auga contaminada amenudo (incluída a de choiva, que arrastra polución ambiental) e losinvernaderos as froitas e as verduras soportan máis ataques químicos quemuchos lugares en guerra. Se a iso engadimos os conservantes, colorantes yestabilizantes que se engaden a os alimentos en o seu camiño ata elconsumidor, o único que nos queda é o xaxún, que é algo que recomiendantodas as relixións e as dietas de adelgazamento, que non nos vai a salvar demorir, pero polo menos afinarannos a figura.
Se comer mata e non comer tamén, se beber auga contaminada mata e nobeberla tamén, se respirar pola rúa mata e non respirar tamén, estamosante un dilema complicado, de non fácil resolución e menos nestas datas decalor e descanso.
Ultimamente vexo moito porco nos xornais, noticias sobre o porco, quierodecir. Por exemplo, a empresa alemá Volkswagen, retirará a súa famosasalchicha de carne de porco ao curry (“ Currywurst”) da cantina do edificiocentral da súa fábrica de Wolfsburg, onde ademais eliminarán todo vestixio decarne ou peixe que serán substituídos por pratos vegetarianos ou veganos.
Confésome admirador do benemérito porco, animal máis intelixente que loschimpancés, que campa alegre e ufano polos prados, onde velo correr esalegría só superada por telo no prato ao mediodía. Distingue a cristianosde mouros e xudeus e o seu nome fai cantar de satisfacción ao padal másexigente. Nada nel sobra e os seus andares simpáticos de marquesa, gallardos,dispostos, magníficos, farían as delicias de Murillo polas súas orondos mofletes,a súa barriga de Buda e ata polo seu cu regordete.
Pensar no porco é espertar a memoria para evocar o fino cheiro de lasláminas de xamón que esperta a mortos e calma a iracundos. Os sabrososmanjares están viúvos de alegría ata que chega leste, que é capaz detransformar o máis humilde bocadillo nun monumento culinario.
E que dicir dos guisos, onde a culler navega buscando eses hidalgosembutidos, pedazos de ceo, chamados chourizos. Tristes habitan as lentellas ylos garavanzos sen a súa presenza e desde logo o cocido, convertido en platonacional non sería o mesmo.
Hai que plantar cara aos esnobs defensores das dietas superferolíticas yde a carne sintética fabricada en laboratorios, e lembrarlles o desastroso quesería para a nosa alimentación, o noso territorio, o medio ambiente, ladiversidad e a cultura eliminar a carne e ao porco da dieta.
