“O rescate económico como saída ao secuestro de Pablo Costas”. Antón Luaces

​Ten 54 anos. É mariñeiro dende os 18 e coñece plenamente o labor que desenvolve a bordo dun buque de pesca como o “Cobija” un patrón ou un capitán, funcións que leva desempeñado na súa traxectoria profesional lonxe do seu Bueu de toda a vida. El é Pablo Costas Villar, capitán do buque “Cobija”, secuestrado -segundo os seus achegados- nunha actuación desencadeada a requerimento de Australia, que o acusa de pesca ilegal e o retén dende vai case que un ano no Iemen.

Se os ilícitos compre demostralos para que se podan avaliar, o certo é que a Pablo Costas Villar, afirma o sindicato CUT, “non se lle aplicaron as garantías xudiciais pertinentes”. O mesmo sindicato refire que as autoridades españolas actuaron neste caso con “neglixencia e  ineptitude”,  e non desbota a CUT unha posible “connivencia das autoridades consulares coas autoridades -ou o que quede delas- iemenís, nunha probable conculcación de dereitos nun país no que é máis doado un tiro na cabeza que acender un cigarro”. O buque do que é capitán Pablo Costas Villar permanece retido no porto de Al Mukalla (Iemen do Sur) dende o 26 de setembro de 2020 acusado, como xa queda dito, de pesca ilegal. Así o recoñece nun escrito remitido á esposa de Costas Villar, a Dirección General de Españoles en el Exterior y Asuntos Consulares do Goberno español, escrito no que tamén se recoñece que o Trtibunal de Primeira Instancia da localidade iemení “condenou á tripulación  e ao capitán español a tres meses de cadea”. Contra esta decisión os armadores do buque presentaron recurso diante do Tribunal de Apelación de Hadramaut.

O pasado 28 de xuño de 2021 este Tribunal decidiu suspender a execución da sentenza inicialmente imposta ao capitán galego e á tripulación do barco. Comezou a organizarse un operativo para a súa saída do país, coa colaboracuión das embaixadas de España en Riad e Omán. Pero ese operativo foi suspendido debido a que o capitán e os tripulantes continuaban retidos no buque.   Unha xestión española diante do Encargado de Negocios iemení en España permitiu coñecer que a Fiscalía daquel país recorrera a sentenza, polo que Costas “está aínda en proceso de xuízo” e a saída de Iemen do capitán “está supeditada a que se resolva a causa pendente  e sexa autorizada polas autoridades xudiciais competentes”.

Xa son once os meses que Pablo Costas permanece nesa situación a bordo do pesqueiro do que é capitán, no porto de Al Mukalla. A súa familia  pide ao Ministerio de Asuntos Exteriores do Goberno de España que explique onde e cando tivo lugar a pesca ilegal da que se  acusa a Costas Villar e lembra que este permanece en Iemen “en contra da súa vontade” e que el nunca recibiu notificación algunha sobre figuras procesais como xuízo, sentenza ou apelación, motivo polo que piden “xustifiquen a imposibilidade” de repatrialo. Está convencida a familia de que o capitán galego carece de garantías procesais e que, a diario, tanto o capitán como os seus compañeiros de tripulación escoitan con sobresalto “o tableteo” de armas utilizadas perto do lugar no que o buque está atracado.

O barco está cheo de ratas, carecen de auga e de refrixeración, están sen alimentos e o sistema de navegación e aparataxe mecánica inutilizados, con temperaturas ambientais de 50 graos, motivos estes máis que evidentes para resolver a repatriación de Pablo Costas.

Segundo poido saber este xornal, antes do seu apresamento o “Cobija” saira en decembro de 2019 cara ao Ïndico Sur, onde realizou tarefas de pesca. Rematadas estas, a unhas 500 millas de Australia -augas internacionais, polo tanto- un buque de inspección aduaneira procedeu á identificación dos tripulantes e realizou unha inspección ocular das distintas dependencias e carga do pesqueiro marchando, aparentemente, sen detectar anomalías. O “Cobija” proseguiu a navegación e quedou atrapado na problemática derivada da COVID-19, sen poder recalar en porto algún porque se lle negaba a entrada. Xa con combustible escaso, achándose entre Asia e África, comunícanlles que o pesqueiro fora vendido a unha sociedade somalí e que debía por proa a Iemen do Sur (Al Mukalla) para desembarcar as capturas.

Pablo Costas Villar é o único cidadá español a bordo do “Cobija”. A súa familia agarda dende que marchou, vai para dous anos, o seu regreso. Ninguén lles da esperanzas e só reciben a axuda do sindicato CUT, que albisca a posibilidade de que, aqueles que reteñen ao capitán galego do buque e os seus compañeiros esixan un rescate que, no caso do mariñeiro galego, tería que aboar o Estado español.