“O ocaso do fútbol rueiro”. Pedro Pérez Villar

31 Agosto 2021

A frase “calquera tempo pasado foi mellor”  podémola escoitar en calquera ámbito da vida estrañando unha época na que nos afacemos a crecer dunha maneira determinada nese tempo, quizais tamén, resignándonos a calquera tipo novidade tecnolóxica ou de vivir na nosa actualidade. O fútbol como calquera ámbito non escapa de comparación, xa sexa de modernos, actualizados ou costumistas. Que o fútbol como calquera deporte está nunha constante evolución é máis que un feito significante. Ás veces a evolución levounos a revisar a involución para rexistrar unha versión actualizada, aínda que en opinión diversa na rúa dígase entón que “en fútbol está todo inventado”.

Pero os últimos tempos cada vez é menos existente por unha banda pola calidade de vida e evolución de barrios e cidades, por outra banda, polas prohibicións permanentes e en moitos casos lóxicas de xogar en sitios perigosos onde antes se se podía. Todo isto unido a que o neno que crece hoxe en día esta felizmente rodeado de bos medios tanto nos seus clubs como en campus de tecnificación onde se potencian todo tipo de características individuais e colectivas, mais non o que se aprende na rúa. Por iso o neno/a ou adolescente de hoxe en día coas súas 4 horas semanais de fútbol ten ou cre ter suficiente e o resto do tempo utilízao para outra clase de lecer como novas tecnoloxías tan de moda, mentres que un tempo atrás sumabámoslle a tal hora específicas de club de fútbol as do recreo no colexio e as da rúa cos teus amigos.

As regras da rúa que nunca esqueceremos, no que en cada barrio xogábase cunha norma diferente, pero había algunha que eran universais, os mellores xogadores eran capitáns e elixían compañeiros, o que traía o balón tiña un peso importante no xogo e moitas máis que seguro que mirando co retrovisor acordarémonos. Un xogo no que abundaba a anarquía, os desaxustes e a desorde e no que constantemente atopabamos duelos individuais, pase e regateo, regateo a un e despois a outro, e ás veces ata un terceiro. O fútbol rueiro estase perdendo, e o fútbol español tamén o comeza a notar coa falta de xogadores “diferentes” na selección. Falta rúa, falta fútbol.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...