“O home anuncio” – Manuel Domínguez

Hai persoas que levan sobre as súas costas un cartel anunciando un produto, e lamentablemente gáñase o sustento desta maneira.

Pero ninguén anda cun cartel ás costas dicindo que é honesto ou boa persoa, pois igual que o valor no exército, supónselle.

Pero entre medias hai quen sen cartel anuncia as súas bondades humanas, el é, el pensa, mesmo insiste na súa honestidade, parole parole tuti parole.

Eu desconfiou destas boas persoas, así como creo firmemente en quen nada promete pero ao amencer está a arar o campo, sen promesas previas.

Non o utilizo a nivel político, senón como exemplo de mentira profesional, mentira que nel entendo.

Pedro Sánchez, 1º mentira do libro que escribiu a súa amiga Irene Lozano, “o primeiro que fixen ao chegar á Moncloa foi cambiar o colchón”, mentira iso faino intendencia sempre, unha mentira innecesaria, daquela as promesas políticas, isto nunca, non podería durmir etc, negando en todas as cadeas de TV, cando un insiste na súa honradez mente.

Amenten aqueles que falan ou escriben das bondades humanas, parecen pais franciscanos, caes morto nas súas palabras, todo é bondade e amor, parecen a nai Teresa de Calcuta, e como esta nai, o lado escuro da traxedia.

Certamente coñezo poucos ateos, ou agnósticos, pero os que coñezo adoitan ser boas persoas, mentres que respecto dos que golpean o peito co “eu pecador confésome”, non podo dicir o mesmo. Non comparto a idea de que a túa man esquerda non saiba o que dá a túa dereita, unha cousa é facer publicade obscena diso e outra deixalo coñecer

Exemplo a cantante de Fados Amalia Rodrigues foi considerada a voz do réxime salazarista, foi o bo de Saramago quen nos di que Amalia axudo ao PCP economicamente, de non ser por el, a historia e o pobo portugués vivirían no grave descoñecemento.

É bo que se saiba o que un fai, para combater aos mentireiros, aos calumniadores, aos envexosos, aos Ruiz Alonsos que pululan polo universo.

Que como este mencionado son perigosos, moi perigosos.

Hai medio século, máis menos, máis ben máis, un novo sacerdote díxome: “Non digas que vas facer, faino, así xa non necesitas dicir nada, e xa o verán ao estar feito”.

Un non debe ocultar, esconder as boas obras e deixalas durmir no anonimato, pois pode ocorrer que o pobo interprete todo o oposto.

Unha vez dixo un vello sacerdote, con sorna e por facer dano, ese mozo é comunista, os que comparten con el un tempo vespertino, din que é de dereitas.

Así son os fillos de Caín.

Non crucifican, pero foron ao monte cortar o piñeiro, dobregaron o ferro até ser cravo, o índice acusador, convertido en catavento, e o silencio mortal que crucifica.