“Máis acó do desterro”. Xosé A.Perozo

06 Agosto 2021

Incoporase hoxe á nosa sección de Opinión Xosé A. Perozo, xornalista, editor e escritor en lingua galega e lingua castelá. Reside en Galicia desde os anos setenta. Traballou en diferentes medios de comunicación e foi director da área de Cultura da Televisión de Galicia, onde dirixiu e presentou o programa Visións (1987), A noite dás badaladas (1988) e *Ás de ouros (1989). Director da editorial Ir Indo e director da Enciclopedia Galega Universal, ten publicados máis de oitenta libros. O noso agradecemento e non dubidamos da boa acollida dos nosos lectores.

Cumpriuse un ano da marcha ao exilio voluntario e dourado de Juan Carlos I. A pandemia e outros tropezos mantivéronnos distraídos e asuntos máis perentorios impediron revisar a situación da monarquía española tras a desfeita do restaurador. Co desterro do emérito cumpriuse unha predestinación familiar, que debese ser oportunamente propicia para revisar as funcións e o funcionamento da Casa Real, pero que ningún estamento parece disposto a abordar. Tanto a socialdemocracia como o conservadurismo entenden que o máis oportuno é deixar as cousas como están e cumpren encomiando o bo sentido de Estado de Felipe VI. Repetímonos nun deixa vu, que cheira a anello e impropio para este século.

Quizais siga sen chegar o momento de expor o dilema entre monarquía ou república. Quizais, aceptando o argumento de Olof Palme, resulte “máis barata a monarquía parlamentaria” que unha república electiva. Quizais o republicanismo estea adormentado por outras confrontacións políticas evidentes… Pero nada diso debese impedir abordar os anacronismos que acompañan á presenza da Casa de Borbón na cúpula do Estado. O mal uso que Juan Carlos I fixo dos privilexios, outorgados pola Constitución de 1978, debese ser suficiente para evitar que a boa vontade do seu fillo rompa á volta de calquera esquina, na que lle ofrezan unha substanciosa comisión económica.
O país enteiro estivo disposto a condescender e divertirse co borboneo faldero do monarca; miles de republicanos aceptamos ser juancarlistas en agradecemento ao seu defensa da democracia. Pero ninguén, por baixo da corte real, imaxinou que os amores do rei estivesen ligados a pingües negocios fraudulentos e a posibles prevaricacións. E, ademais, o que outras ramas da familia tamén estivesen igualmente contaminadas. Por que se chegou a esta situación?

A resposta principal está no Título II da Constitución. A súa redacción e contidos son máis propios dun tradicionalismo absolutista que de normas adecuadas para rexer unha sociedade moderna, libre e democrática. No artigo 56.3 dise que o Rey é inviolable e non está suxeito a responsabilidade. Segundo o artigo 64, seus serán os méritos, de quen referende os seus actos serán as culpas. Como puidemos aprobar semellante aberración lexislativa?

O artigo 57 confirma o machismo tradicional da Lei Sálica, introducida en España pola casa de Borbón, que impide reinar ás mulleres. Foi derrogada en 1830, pero a nosa Constitución volveu a instaurala de facto. A proba evidente está na sucesión de Felipe por encima das súas irmás maiores. Así, unha vez máis, crébase a liña sucesoria iniciada por Felipe V, o rei ra, en 1700. Con todo a princesa Leonor si poderá reinar sen problemas ao non ter un irmán, excepto -está claro!- se, como di a Constitución, contraese matrimonio sen o permiso paterno.

E como as casas reais españolas estiveron infestadas de reis bobos, inútiles e impotentes, de raíñas especuladoras, de libidinosos xogos de alcobas por parte de ambos os sexos… nun alarde de previsión a Constitución do 87, artigo 57.3, dinos que, caso de extinguirse a estirpe dos Borbóns, as Cortes Xerais proverán a sucesión á Coroa que máis conveña aos intereses de España. Calcado do século XIX. Ningún punto prevé a existencia dun rei felón ou prevaricador, ningún a esixencia de transparencia da Casa Real, ningún que facer cun monarca autoexiliado. A monarquía actual é un claro defecto sen corrixir.

Outros artigos

“La profesionalidad del Gobernador”. José Castro López

El Gobernador del Banco de España finalizó el mandato y Pablo Hernández de Cos sedespidió con la elegancia de un caballero y con la profesionalidad del eminenteeconomista después de seis años al frente de una institución clave para la economía y elsistema financiero...

+

“La Monarquía está de cumpleaños” – José Antonio Constenla

Se cumplen diez años de la proclamación de Felipe VI como Rey de España tras la abdicación de su padre. El 19 de junio de 2014 el pueblo representado en las Cortes Generales le daba la bienvenida y el nuevo Rey se sometía formalmente a la soberanía del pueblo y se...

+

“Auditorio” – José Manuel Pena

Xa é unha grata realidade, o novo auditorio. Ribeira, necesitaba un auditorio en condicións e adecuado ao seu número de habitantes e da importante poboación da propia comarca do Barbanza. Este pasado sábado chegouse a inaugurar oficialmente, coa presenza de diferentes...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cariño: un pequeno gran punto negro contaminante”

“Cariño: un pequeno gran punto negro contaminante”

Non se sabe con exactitude o grao de contaminación que pode provocar en Galicia unha empresa que, como Altri (en Palas de Rei, Lugo), vai utilizar o eucalipto como materia prima a partir da que extraer fibras téxtiles; máis é evidente que existe medo ao que a...

“Tiempos verbales”. Alberto Barciela

“Tiempos verbales”. Alberto Barciela

No sé en que justo momento, si es que lo hubo alguna vez, perdimos el rumbo político y el social. No identifico en qué instante se distrajeron las referencias de los valores esenciales para la convivencia, para el entendimiento, para la discusión constructiva y la...