Incoporase hoxe á nosa sección de Opinión Xosé A. Perozo, xornalista, editor e escritor en lingua galega e lingua castelá. Reside en Galicia desde os anos setenta. Traballou en diferentes medios de comunicación e foi director da área de Cultura da Televisión de Galicia, onde dirixiu e presentou o programa Visións (1987), A noite dás badaladas (1988) e *Ás de ouros (1989). Director da editorial Ir Indo e director da Enciclopedia Galega Universal, ten publicados máis de oitenta libros. O noso agradecemento e non dubidamos da boa acollida dos nosos lectores.
Cumpriuse un ano da marcha ao exilio voluntario e dourado de Juan Carlos I. A pandemia e outros tropezos mantivéronnos distraídos e asuntos máis perentorios impediron revisar a situación da monarquía española tras a desfeita do restaurador. Co desterro do emérito cumpriuse unha predestinación familiar, que debese ser oportunamente propicia para revisar as funcións e o funcionamento da Casa Real, pero que ningún estamento parece disposto a abordar. Tanto a socialdemocracia como o conservadurismo entenden que o máis oportuno é deixar as cousas como están e cumpren encomiando o bo sentido de Estado de Felipe VI. Repetímonos nun deixa vu, que cheira a anello e impropio para este século.
Quizais siga sen chegar o momento de expor o dilema entre monarquía ou república. Quizais, aceptando o argumento de Olof Palme, resulte “máis barata a monarquía parlamentaria” que unha república electiva. Quizais o republicanismo estea adormentado por outras confrontacións políticas evidentes… Pero nada diso debese impedir abordar os anacronismos que acompañan á presenza da Casa de Borbón na cúpula do Estado. O mal uso que Juan Carlos I fixo dos privilexios, outorgados pola Constitución de 1978, debese ser suficiente para evitar que a boa vontade do seu fillo rompa á volta de calquera esquina, na que lle ofrezan unha substanciosa comisión económica.
O país enteiro estivo disposto a condescender e divertirse co borboneo faldero do monarca; miles de republicanos aceptamos ser juancarlistas en agradecemento ao seu defensa da democracia. Pero ninguén, por baixo da corte real, imaxinou que os amores do rei estivesen ligados a pingües negocios fraudulentos e a posibles prevaricacións. E, ademais, o que outras ramas da familia tamén estivesen igualmente contaminadas. Por que se chegou a esta situación?
A resposta principal está no Título II da Constitución. A súa redacción e contidos son máis propios dun tradicionalismo absolutista que de normas adecuadas para rexer unha sociedade moderna, libre e democrática. No artigo 56.3 dise que o Rey é inviolable e non está suxeito a responsabilidade. Segundo o artigo 64, seus serán os méritos, de quen referende os seus actos serán as culpas. Como puidemos aprobar semellante aberración lexislativa?
O artigo 57 confirma o machismo tradicional da Lei Sálica, introducida en España pola casa de Borbón, que impide reinar ás mulleres. Foi derrogada en 1830, pero a nosa Constitución volveu a instaurala de facto. A proba evidente está na sucesión de Felipe por encima das súas irmás maiores. Así, unha vez máis, crébase a liña sucesoria iniciada por Felipe V, o rei ra, en 1700. Con todo a princesa Leonor si poderá reinar sen problemas ao non ter un irmán, excepto -está claro!- se, como di a Constitución, contraese matrimonio sen o permiso paterno.
E como as casas reais españolas estiveron infestadas de reis bobos, inútiles e impotentes, de raíñas especuladoras, de libidinosos xogos de alcobas por parte de ambos os sexos… nun alarde de previsión a Constitución do 87, artigo 57.3, dinos que, caso de extinguirse a estirpe dos Borbóns, as Cortes Xerais proverán a sucesión á Coroa que máis conveña aos intereses de España. Calcado do século XIX. Ningún punto prevé a existencia dun rei felón ou prevaricador, ningún a esixencia de transparencia da Casa Real, ningún que facer cun monarca autoexiliado. A monarquía actual é un claro defecto sen corrixir.
