Trinta e oito anos, bautizando, celebrando nupcias e o máis triste, enterros.
Tras 38 anos de labor pastoral o cura do pobo deixa o seu posto, as inclemencias do tempo, o coñecemento do labor cumprido, e a chamada do reloxo biolóxico di, até aquí.
D. Cesáreo, o noso sacerdote, non abandona, non dimite, ser sacerdote non é unha profesión onde unha lei do estado dá por xubilarte, sacerdote, é unha chamada, un sentimento de servizo, unha entrega, unha dura entrega diría eu.
Cando rapaz fun amigo de dous coadxutores, D. Fernando e Tonecho, así lle chamaban, eran dous novos sacerdotes, dous amigos, dúas persoas coas que compartín un tempo, confidencias e algúns refrixerios.
Pero hoxe toca falar de D. Cesáreo, unha vida entregada ao pobo de Santa Uxía de Ribeira, falar do anverso, xa haberá outros que falen do reverso.
Hai cousas que por prudencia, por orixe debo manter no anonimato, desexaría que nestes momentos esas voces que un día recibiron unha palabra de consolo, un mendrugo de pan, hoxe publicamente dixesen “grazas D Cesáreo, outra cousa non podo darlle, só teño a palabra e pouco máis, pero aquí o meu recoñecemento”. A ben seguro lle reconfortara, no máis profundo agradecerao, é bo recibir recoñecemento.
A aldaba ou picaporte, chama, adiante, adiante! Unha parella de mozas entran, piden ao sacerdote, que realice as funcións de unirlles en matrimonio, non se coñecen, despois dun breve dialogo, bautizados aos dous meses, de nacer como membros desta comunidade, hoxe trinta anos despois, a segunda vez que pisan as pedras do tempo.
Aí déixoo.
Finalizando só direi, Don Cesáreo, nesta nova singradura que realiza, nestes tempos de outono, deséxolle que os ventos do Olimpo lle sexan propicios.
manueldominguez.es. lavozdelaemigracion.es
