Nestes días nos que non puiden escribir, pasaron demasiadas cousas. A miña idea, como xa lles comentei noutras ocasións, pasa por non converter esta sección en obituario. E tampouco pretendo soltar “ filípicas” moralizantes que non fan outras cousa que aburrir aos potenciais lectores. A ausencia veu condicionada por varios motivos. Uns de índole laboral. Outros, polo efecto adverso da segunda dose da vacina. Poden estar tranquilos os que me aprecian, que me durou pouco o malestar . En canto aos meus amados detractores, toca esperar unha oportunidade máis propicia. Desta non me tocou poñer rumbo a Fafián.
Outros personaxes máis insignes si nos deixaron. Desde Richard Donner, famoso director de películas tan míticas como A Profecía, Os Goonies ou a saga Arma letal, ata a incombustible Rafaella Carrá, cuxas cancións quen máis e quen menos tarareamos ou esnaquizamos nalgún que outro karaoke estival. Anos despois de afianzarse como artista, resulta que a súa música volveuse unha icona do movemento “gai”, igual que as de Donna Summer, Cher ou Gloria Gaynor. Pois nada. Os heterosexuais sen complexos nin problemas con ninguén (que somos a maioría), seguimos danzando con esas pachangas verbeneras. Porque se unha cousa está clara, é que a música, do mesmo xeito que moitas outras cousas, non é patrimonio de ninguén en concreto. Ou gusta ou non gusta. E o feito de que nunhas persoas esperte sentimento e noutras non, tampouco é indicativo de nada. Pasa co Pop, Rock,Flamenco,
Pasodobres e ata coa Muiñeira. O que xa non resulta de recibo, é que un grupo de rapaces salga de esmorga unha noite e un acabe morto tras recibir unha malleira. Iso,creo que ningún o podemos entender.
Pero está visto que algúns cenutrios seguen saíndo cada día para buscar rifa. Pasaba, pasa, e por desgraza, seguirá pasando. Así que me van a permitir que lles conte unha anécdota que vivín en carne propia. Os feitos tiveron lugar no noso pobo hai xa moitos anos. A diferenza doutros veráns, aquel en concreto os meus pais decidiron pasar a primeira quincena de xullo en Benidorm,e como non podía ser doutra forma, fun con eles. Abríronseme os ollos a un mundo totalmente novo e descoñecido, pois xa naquelas datas(1980),era un lugar de encontro de todos os juerguistas de Europa. Alí comín a primeira hamburguesa da miña vida,antes de que se puxesen de moda as franquías. Vin os artistas que cada noite realizaban auténticas obras de arte na area da praia, e a “turistas” tatuados que provocaban a miña sa envexa. Pois tamén me compraron un deses colares de coral que logo se poñerían de moda entre surfeiras e seguidores da moda ibicenca. Cheguei á nosa Sta Uxía desa guisa,e poucos días despois, topo con tres matoncetes que ao ver o devandito colar, decidiron que eu era “maricón”. Comezaron o seu acoso, e aínda que daquela este que lles fala era un macaco, ademais de bastante inocente, retruquei de palabra. Tiven que saír á carreira da chaira do Atrio (aínda non existía a actual praza, senón unhas laxas de granito que se convertían en aparcamento), porque se me pillan, cáeme a do polbo. Vagueei durante un bo intre, e cando cría que lles daba esquinazo, achegueime de novo por un dos canellóns que me permitían ver a fachada da igrexa e comprobar se seguían por alí.
Xa mas pintaba felices cando de súpeto recibín un impacto por detrás. Sorte que quen me cascou a viaxe era o menos corpulento deles, porque senón, fixo que me rompe algo. Funme para casa amolado,e durante varios días, doéronme por igual a xunta da mandíbula, xusto debaixo do oído, e o amor propio. E todo porqué. Pois por que a tres aprendices de abusón deulle por emprendela comigo debido a que algo non lles cadraba (o colar). O pobre raparigo de Coruña tivo bastante peor sorte que eu. O máis duro é que a pesar dos corenta e un anos que median entre ambos os sucesos, e a pesar do moito que se supón que evolucionou a sociedade, vemos que certas cousas van a peor. Antes podías pensar que a actitude de certos individuos debíase á súa manifesta incultura e falta de mundo, aínda que a verdade, é que sempre houbo malos. Xente que goza facendo dano aos demais, amparándose no efecto masa para que non saian a relucir os seus traumas.
En calquera caso, a experiencia nin moito menos volveume asustadizo, aínda que é certo que ao acabar o verán saqueime o devandito abelorio. En clase tiñamos un compañeiro que a diferenza da miña, si mostraba unha certa ambigüidade. Non lle desprezabamos en absoluto, pero nos xogos de recreo, optaba por sempre o personaxe feminino da serie de moda. Ignoro que sería da súa vida. Pero non me quero imaxinar o que lle terían feito aqueles tres cenutrios.
