“Pesqueiros estranxeiros colapsan os caladoiros arxentinos”. Antón Luaces

Antón Luaces.- O papel que xoga o Reino Unido tras o Brexit e a ausencia de controis por parte da Administración pesqueira arxentina permiten, segundo un informe da organización ecoloxista Greenpeace, que máis de 450 buques estranxeiros -entre estes varios españois- realicen pesca ilegal na liña das 200 millas que delimita aúgalas responsabilidade arxentina e as augas libres. A inmensa maioría deses buques -cuxa cantidade duplica amplamente o número de barcos arxentinos que faenan en augas propias (177)- desenvolven a súa actividade no denominado “Buraco Azul”, unha superficie de pouco máis de 5.000 quilómetros cadrados localizada no Mar Arxentino entre a fronteira de augas internacionais e nacionais. Todo se debe, segundo a administración arxentina, á presenza de Gran Bretaña nas Illas Malvinas, onde expiden licenzas de pesca que os arxentinos non visan.

UNHA VELLA PELEXA POLA LEGALIDADE.

As illas Malvinas -para os británicos Falkland Islands- non achegan aos seus aproximadamente 2.800 habitantes, todos eles cidadáns do Reino Unido, máis intereses económicos que os derivados das numerosas granxas de ovellas e as moi abundantes especies de aves. A máis importante fonte de ingresos é, parece claro, a da concesión de licenzas de pesca no xa citado Mar Arxentino (sumamente rico en especies como a pota (para eles lura) e a pescada, que se capturan nas augas que rodean os centos de illas e illotes que teñen como capital Porto Arxentino (para Arxentina), Port Stanley (para o Reino Unido) a armadores de buques principalmente asiáticos e europeos, entre estes non poucos galegos.
A Gran Bretaña asígnaselle polo país austral a principal responsabilidade da existencia desa pesca ilegal que, na súa opinión, alí perpétrase desde hai moitos anos, e que non se reduce polo que os arxentinos entenden como un deixa vú das autoridades das illas consentido pola potencia administradora, Reino Unido, cando son moitos os que cren que a máxima responsabilidade desta situación recae no Estado arxentino debido á escaseza de recursos que, aducen, permite que a actividade extractiva a gran escala mantéñase e mesmo incremente sen límite algún.

O BURACO AZUL DOS PECADOS.

A finais do pasado mes de febreiro un informe de Greenpeace referíase á permanencia en augas do Mar Arxentino de 470 buques (actualmente algo menos) “bordeando as augas arxentinas”, que se concentran en maior número no mencionado Buraco Azul, localizado en augas entre a fronteira das internacionais e as nacionais. A Zona Económica Exclusiva ( ZEE) arxentina esténdese desde puntas continentais ou liñas de base ata as 200 millas, no espazo considerado mar territorial. Fóra deste atópase Alta Mar, onde segundo a Convención das Nacións Unidas sobre o Dereito do Mar, pode practicarse a pesca libre, recurso ao que en tempos non moi afastados acudían os armadores de buques galegos constantemente hostigados polas patrulleiras arxentinas que os acusaban de pescar nas súas augas territoriais. Agora, e a pesar da escaseza de recursos daqueles caladoiros, a actividade extractiva, ademais de por barcos españois, é exercida por arrastreiros coreanos, chineses, taiwaneses, coreanos e dalgúns outros países que capturan recursos pesqueiros no Buraco Azul, o que representa o 75% da súa economía. O Buraco Azul é un caladoiro especialmente cobizado pola industria pesqueira por canto, debido ás características do seu ecosistema mariño, un dos poucos existentes no mundo, convértenlle nun punto de atracción moi importante no que, polo baleiro legal das augas internacionais, incórrese en prácticas non reguladas, actos ilegais e mesmo a violación dos dereitos humanos.

ARXENTINA NON TEN MEDIOS DE CONTROL.

As forzas armadas e de seguridade arxentinas son escasas, polo que carece de capacidade de control e perde o beneficio de desenvolvemento do seu litoral marítimo. Isto impide que as frotas arxentinas ocupen o espazo que na actualidade desenvolve a frota estranxeira, cando os arxentinos poderían aumentar as súas capturas, o emprego, as exportacións, xerar máis produción e, obviamente, exercer soberanía para asegurar a protección do Mar Arxentino, a súa rica biodiversidade e os seus ecosistemas, algo que desexa levar a cabo coa aplicación dun proxecto de creación dunha área mariña protexida bentónica.
O fondo e o subsolo mariño teñen aquí xurisdición arxentina pola aprobación da extensión da súa plataforma continental, e o seu Goberno disponse a protexer o fondo mariño para que sexa un verdadeiro límite a esas frotas destrutivas, que non poderán realizar pesca de arrastre na zona, arte que, segundo os arxentinos, leva ao colapso aos seus océanos.
É por todo isto que o Buraco Azul convértese nunha moi brillante e grandiosa cidade durante a noite, iluminada a zona por miles de voltios dos potentes focos de máis de 450 buques que alí faenan.
En máis dunha vintena deses grandes arrastreiros faenan mariñeiros galegos con residencia en áreas do Barbanza, Marín, O Morrazo, etc.