“Cartuchos e navallas”. Jacobo Otero Moraña


Ía falarlles sobre outro tema. En concreto, sobre o noso parque dunar e as súas polémicas. Pero miren pos onde que a actualidade se puxo candente co tema dos correos(postais, non electrónicos). Ante todo, dicir que aquí non vou criticar a ninguén. Tampouco elucubrar sobre posibles conspiracións ou autoenvíos, senón que procurarei ser o máis obxectivo posible ,utilizando para iso a experiencia que me proporcionaron os máis de vinte e dous anos que levo dedicado ao mundo da seguridade,tanto privada como pública.
As últimas informacións queren cargar a responsabilidade dos envíos sobre a impericia ou falta de celo dos vixiantes que prestan o seu servizo en Correos. Non lles vou a negar que tal cousa é posible, aínda que é certo que resulta moi difícil. Para operar un escáner nun centro de máxima seguridade non elixen a calquera. De entrada búscase persoal con experiencia contrastada, que fixese o correspondente curso para manexar ese tipo de maquinaria e que ademais debe recibir a habilitación expedida pola Garda Civil. Devandito o cal, ás veces dáse o caso de que #ante unha forte demanda de persoal, sumada ás esixencias do cliente, téndese a cubrir un posto sen que a persoa estea
suficientemente formada. Vino en certo aeroporto onde un compañeiro foi asignado ao posto desde o que se regulaban todas as alarmas e bloqueábanse ou desbloqueaban as portas de acceso a pista. Este individuo en concreto ía moi xusto co que lle ensinaban,sexa por falta de pericia ou interese. Sexa como for, tras perder as pantallas principais no programa reitor, no canto de contactar co xefe de equipo, creu que as cousas se arranxaría por si soas e seguiu no seu posto co xornal en man.
Afortunadamente non pasou nada grave, pero non fai falta dicir que podía ser un caos. Pois aínda que ao final botáronlle, aínda cometeu tres ou catro tropelías máis, como poñerse aos mandos do guindastre sen ter sequera carné de conducir. Como consecuencia de todo o anterior, a empresa houbo de facer fronte á correspondente multa,e cando chegou o 31 de decembro perderon a concesión,cousa que a ninguén pillou por sorpresa.
Pois ben, tras os terribles atentados do 11 M, durante tres anos o meu traballo centrouse en control de explosivos. Cal non sería a miña sorpresa cando descobres que nas canteiras o material circulaba con nulo control. Unha vez o camión de transporte deixábao no seu destino,e a condición de que a cantidade non alcanzase o 2000 kg(si dous mil,non se me foi a man cos ceros),non era necesario que estivese presente un binomio da Garda Civil. E doutra banda, ás veces a súa presenza era testemuñal, xa que nin sequera eran expertos na materia( Tedax), senón a patrulla máis próxima. Pois ata dous anos despois dos atentados, non se prohibiu de forma expresa a almacenaxe de explosivo sobrante nas instalacións da canteira, cuxo rexistro apuntaba o artilleiro xefe, quen á súa vez tiña nas súas mans a chave do silo. En definitiva: Que bastante ben parados saímos se temos en conta o que podía pasar.
No caso dos actuais envíos e a súa polémica, vou seguir coa liña obxectiva. A munición leva o seu número de serie, algo que a fai moi fácil de seguir. Para saber se se trata dunha partida de uso militar ou civil(caza maior), basta ver o culote. De poñer 7,62×51,estamos #ante cartuchos militares. Agora ben, se a nomenclatura marca 30-06 ou 308, son os que empregan os cazadores. Parecerá unha bobada.
Mesmo haberá quen diga que nin o uno nin o outro é determinante ou proba de nada, e doulles a razón.
Pero estarán de acordo comigo(ou talvez non), en que resulta moi irresponsable por parte de quen sexa, publicar datos sobre un suceso destas características cando hai unha investigación en curso. Quen estea detrás do envío, sabe que aínda podendo esquivar o control de seguridade privada, eses obxectos non pasarían o filtro que dá acceso aos ministerios. E o mesmo co dun señor que ata hai uns días era vicepresidente segundo.

Pois se non era suficiente coas “balas”, agora outra ministra recibe unha navalla presuntamente ensanguentada. #Ante isto un empeza a preguntarse se estamos nun país serio ou na Sicilia dos Corleone. Pero miren por onde que quen lles fala atopouse hai xa moitos anos(cando aínda era titular indiscutible das noites de sábado), un cartucho do calibre 357 Magnum no chan dun bar do noso pobo. Ignoro quen era o seu dono ou a quen se lle caeu. Se quería asustar a alguén ou era un simple fantoche. O caso é que aínda o teño, e non por iso son ningún delincuente.