“Arxentina acusa a pesqueiros españois de pescar ilegalmente en Malvinas”. Antón Luaces

A finais de novembro de 2011, a embaixada arxentina en España xustificaba os controis que as autoridades do seu país realizaban á frota española que faenaba en augas da illas Malvinas manifestando que se efectuaban porque “as illas Malvinas, Sándwich do Sur e Georgias do Sur e os espazos marítimos circundantes son parte integrante do territorio arxentino”.

Foi esa a resposta oficial do Goberno arxentino á denuncia de “acoso” efectuada en outubro de 2011 por buques pesqueiros españois -na súa inmensa maioría galegos- que relacionaban esa insistencia arxentina nos controis co feito de que o seu permiso era para operar naquelas augas é británico.
Son moitos os que, en Arxentina, pregúntanse que faría España se o Reino Unido expuxese a expedición de licenzas de pesca a barcos de terceiros países, algo que, desde ningún punto de vista podería facerse efectivo dado o exiguo, por non dicir inexistente, da Zona Económica Exclusiva de Xibraltar.
A frota española efectúa no porto uruguaio de Montevideo toda a súa actividade en materia de avituallamiento e desembarque das capturas realizadas. Todo iso a pesar de que, desde o ano 2009, o Executivo arxentino prohibe a navegación pola súa Zona Económica Exclusiva ( ZEE) a todas aquelas embarcacións que primeiro pasasen por augas das Malvinas e que non contasen cunha autorización especial.

Aínda que os barcos españois naveguen para ese mester de descarga ou avituallamiento por augas internacionais -o que lles supón un día máis de viaxe- antes de chegar a Uruguai deben navegar por augas do Río da Prata, punto verdadeiramente conflitivo porque é a zona na que as patrulleiras arxentinas interceptábanos, demandábanlles datos da tripulación do buque e a carga de leste, e comunicáballes que serían propostos para sanción debido a que o seu permiso é británico e non arxentino e, por tanto, a súa presenza en augas arxentinas considérase ilegal.
Un membro da asemblea lexislativa das illas Malvinas, Mike Summers, manifestou o seu desacordo con esta cuestión, por canto “o Goberno das illas Falkland non ten ningunha dúbida respecto do seu dereito para emitir licenzas a compañías estranxeiras para que poidan pescar nas súas augas”.

Dez anos máis tarde desa pequena liorta, e cando aínda non se ha resolvido o problema do brexit e a política pesqueira a aplicar polo Reino Unido e a propia Unión Europea, Arxentina expón argumentos cos que pretende facer valer a súa consideración de “ilegal” a presenza na zona, “a súa zona”, de barcos españois que pescan con licenzas británicas.
En total, segundo o seu xa manidos datos, 1.887 licenzas que permiten ao Reino Unido subsistir en Malvinas. Todo, grazas á pesca. Incluídas as licenzas concedidas ás sociedades mixtas británico-españolas, unhas 2.000 concesións de pesca outorgadas entre os anos 1989 e 2019, nos que a frota española extraeu daqueles mares 250.000 toneladas de recursos pesqueiros que os arxentinos reclaman como propios. Produtos finais que non só compiten coas empresas arxentinas, senón tamén coas españolas radicadas no país austral, outra parte do argumento para xustificar o rexeitamento á presenza española en Malvinas.

Para as organizacións pesqueiras e o propio Goberno español os barcos que enarboran a insignia nacional pescan en Malvinas de forma legal, os arxentinos pregúntanse por que as empresas españolas propician a construción dun porto pesqueiro en Malvinas consolidando “nestas a quen lles ocupa Xibraltar” e “por que destinan só o 3% dos seus buques arrastreiros a augas comunitarias e o 97% aos caladoiros externos (entre eles, o Atlántico Sur) onde realizan pesca INDNR?”. E botan máis leña ao lume: “Por que se resisten os empresarios españois a colocar cámaras a bordo; por que o sector pesqueiro español ten gran preocupación fronte ao Brexit se só pesca unhas 9.000 toneladas en augas británicas do total das 922.564 toneladas que din que capturan?”.
E teñen “a súa” resposta: “Está claro, os españois son os mellores socios dos británicos. Son os que lle permitiron ser “sustentables” (non pescar en forma sostible) aos británicos en Malvinas”.
É evidente: a guerra das Malvinas colea e as ovellas dos insulars británicos non compensan os desaforamentos.