“Ti pregúntasme quen son”. Manuel Dominguez III


Ti pregúntasme quen son.
Son unha folla seca que baila no vento
Son lagrima, son sorriso.
Son o onte e o hoxe,
a esperanza dun mañá
Son un soño e unha loita
Son un bico e un suspiro
Epidermis famenta de desexo.
Unha boca seca, un soño na noite.
Son pluma, tinta e papel.
Son o gardián dos teus soños
Son sol que esperta as flores.
Son rio, hacedor de dúas beiras.
Son auga fresca que calma a túa sede.
Son a voz que o medo che roubo.
Son espiga que frutifica.
Son lúa que #ver os teus soños, gardián na noite
Son o bico que humedece os teus beizos
Son pouca cousa, máis que nada.
Son silencio e ás veces berros que rompen a noite.
Non me preguntes quen son, pregúntame que quero ser.
Entón direiche, quero ser Rocinante e Tizona,
Quero ser poesía, escribir os máis belos e húmidos poemas que o vento poida transportar, quero ser gorrioncillo do amencer, que bicando os húmidos cristais da túa alcoba, dígache, amence un novo día, a vida é túa, perténceche, non deixes que cha rouben.
Os invidentes, só coñecen anxos con ás, pero eu coñecinche a ti, e de veras vivín con anxos sen ás, a deus poño por testemuña.

manueldominguez.eslavozdelaemigracion.es