“Que o medo te acompañe”. Antón Luaces

A frase non pertence a ningunha película máis ou menos futurista, a ningunha saga na que os seus integrantes se desexen deste xeito máis ou menos sorte. É un sentimento que se espalla mundo adiante sabedor quen o expresa de que non fai outra cousa que aplicar a realidade a aquel que o escoita: as rúas, os camiños, os corredores das casas, as caixas dos ascensores, a escaleiras das vivendas están pragadas de medo. Dun único medo: o medo a se ver contaxiado pola COVID-19, o medo a ser levado á UCI, o medo á intubación, o medo á pandemia, os medos derivados do medo que resumía esteoutro día unha enfermeira: “O máis duro é a ollada de terror do doente antes de morrer”. A este estremo do cuadrilátero da vida -que contradición!- nos está levando ese minúsculo ser que é o coronavirus e que deixa moi pouca esperanza a quen contempla horrorizado o positivo da PCR que uns días antes lle practicaron no interior dun taxi que tés que pagar cos teus cartos porque o Sergas, en Galicia, non se fai cargo desa conta.
​Outra volta á manivela, outra volta a non dormir. Unha outra vez á tila, á pastilliña para conciliar un sono que modifica -cando non anula- o “becho” malvado que se fai dono do mundo sementando mortos  en cada leira, en cada lucho desta terra suspendida no ar por arte de Non Séi Quen.
A todos nos toca esta lotaría que alguén dixo saíu dun laboratorio chinés. E sen embargo, hai esperanza. Hai motivos para crer que é posible superar esta situación: son máis os que a sobreviven que os que se ven arrastrados por ela. Son máis os que abandonan a UCI que aqueles que se perden en ela na inmensidade branca do máis aló. E non é por casualidade: o poder que ten na súa man, na súa mente, aquel que pranta ánimo, forza e desexos de vivir, non é baladí.Por mor desta pandemia perdín amigos e coñecidos. Algúns familiares tamén se viron afectados polo “becho”. Todos tiveron, tivemos medo ó que poidera pasar. A ollada de terror do doente antes de morrer á que se refería a enfermeira do CHUAC, debe ser a mesma que ten quen, dende a UCI contempla a vida como algo que se esvae porque é conscente do que lle acontece, sedado máis ou menos pero con coñecemento de que ese lugar que ocupa nese instante non é o seu. Quixera ca ruleta non parara nese punto da roda. Mais parou.Pois aínda así compre prantar casa, botar peito, poñer ilusión e desviar a mirada para que esta non se confunda coa de aquel pacente convencido de que abandona este mundo. E non nos damos de conta de que o adeus definitivo non o dá o clínico. É cousa túa: ti eres quen dí cando e como.Cóntolle, lector, que meu pai morreu vai 53 anos (á idade de 47) a causa dun cancro de pulmón e unha polineurite que obrigou a lle aplicar morfina para diminuir a dor que o acompañou nos seus últimos tres meses de vida que o doutor Sendón me dixera na súa consulta na Senra compostelana duraría. Aquel día, após da consulta médica,  fomos os dous tomar un café ao café Compostela, perto de praza de Galicia. Meu pai era unha persoa intelixente. Adiviñaba mirando diretamente ós ollos do seu interlocutor, e a min coñecíame perfetamente. O preguntou sen disimulo: “É cancro, non sí?”. O doutor Sendón dixéramo a min. mais non a el. Nun dubidei. “Sí”. Nova pregunta: “Canto me queda?”. Mentín: “No se sabe, papá”. Tomamos cadanseu café con leite, descafeinado e con sacarina. Regresamos á casa, en Ribeira, no mesmo taxi que nos levara de aquí a Santiago. Un amigo médico, daquela concelleiro na Coruña, sabedor do que pasaba, interesóuse días máis tarde polo estado de meu pai. Contei o que había e o seu prognóstico non deixaba dúbidas (que xa non as tiña). Máis aló do que xa había, pouco máis se podía facer para paliar as dores. Aínda así, aquel médico e amigo doume de viva voz unha receita que nunca esquecerei. Iso sí, deixando perfectamente claro que non curaría a meu pai. Era un supositorio. Unha especie de placebo que, á vista do acontecido, levou paz e ánimo dabondo a un pai que se nos ía deste mundo a marchas forzadas e que, uns días antes das festas de Nadal de 1986, nunha espléndida mañá desas que en Ribeira “tocan” de cando en vez, pediu a roupa para ir dar un paseo.Miña nai falou de soño. Meu irmán máis novo, de tolemia. Os meus outros dous irmáns non estaban nese momento na casa. Coñecedor do que había e como fillo maior pedinlle a nosa nai que trouxera a roupa. Vestímolo: aquel home grande e forte que fora era pouco máis ca un pau dotado de brazos e pernas, unha percha na que colgar a roupa interior, camisa, chaleque de punto e chaqueta e un pantalón gris de pano. Ata os zapatos semellaban ser grandes para el. Camiñamos amodo pola rúa Miguel Rodríguez Bautista. Baixamos pola de Rosalía de Castro. Cruzamos a de Francisco Franco. Saímos ó que todos denominabamos Malecón. Meu pai viña do meu ganchete, os dous parolando do tempo que facía que el non percorría as rúas riveirenses como facía todos os días de luns a venres e algunhas veces os sábados. Xa no Malecón, sentamos nun dos bancos situados na parte central, entre pequenas árbores, máis ou menos fronte a antiga confraría de pescadores, na casa de Canucho, ollando cara ó porto ateigado de barcos. “Como medrou Ribeira dende que viñemos aquí. Lembras?”. Sí, evidentemente. Pero o que medraba era o sentimento de ver novamente a meu pai disfrutando do mar, dos barcos, dos amigos que o saudaban. Ata que nun aceno de realidade pediu máis que ordenou: “Imos á casa. Estou canso”. Desandamos o percorrido. Encamou de novo ese día. Houbo que poñerlle unha outra vez o supositorio e ós 15 minutos dixo: “Que ben me sinto hoxe. Sei que poderei estar con todos vós na cea de noiteboa e na de noitevella”. E así foi. Con un pseudo placebo viviu -non exento de dóres, certamente- ata o 13 de abril de 1987, sendo soterrado no cimeterio municipal o 14 de abril,  data para el moi significativa como republicano comunista que fora. Enganado por un placebo?. Non!, convencido de que era posible vivir sen a morfina que lle inxectaba a cotío un sanitario que vivía na estrada a Noia, perto do desvío a Deán.Non estou para nada convencido de que un ha morrer cando os especialistas digan. Sí de que é posible crer que tí podes barallar os tempos con azos propios e que non temos por que arrepiar os ollos diante da morte porque esta só pode chegar cando a nosa mente o diga. Por máis que os hospitais estean rebordando e as UCI non dispoñan de camas para atender a tanto afectado.Poñamos un placebo de ilusión, ánimo e confianza: a COVID-19 será un mal soño en pouco tempo. Confío nas vacinas.