“Comunismo vs capitalismo”. Manuel Dominguez III


Cando naceu Podemos un dos grupos importantes eran os anticapitalistas, representada en Andalucía, Teresa Rodríguez, hoxe fumigada por desexo do xefe.
Eu que vivín en USA e na URSS, naquela época o gran imperio soviético. (60 días). Podo dicir algo.

As persoas que me falan de destruír, de cambiar o maldito capitalismo sempre lle digo por cal teoría o substitúes, algúns non teñen resposta, outros falan dun socialismo de repartición en que todo somos igual (Divos meu todos iguais).
Non entendo como a xente emigra a países capitalistas, e escapan dos comunistas.
Certamente o capitalismo é modificable, non é perfecto.
O paraíso comunista é tan belo e tan fermoso que un día preguntei a un militar a razón de ter tres soldados no barco un en proa outro en popa e outro no centro, escaleira real, resposta: é para que non quededes.
Este próximo agosto fará 60 anos da construción do Muro de Berlín, chamado tamén muro da vergoña.
Contabilizáronse unhas 5000 fugas a Occidente; 192 persoas morreron por disparos ao tentar cruzalo e outras 200 resultaron feridas; 57 fuxíronse a través dun túnel de 145 metros, cavado polos occidentais, nos días 3, 4 e 5 de outubro de 1964.
O asasinado máis coñecido é o mozo Peter Fechter, a quen está dedicada a canción “Libre” de Nino Bravo, e a columna inconclusa que mostra a foto, o mozo ferido paso o aramado e alí quedo tres horas morrendo silenciosamente sen recibir axuda.
Non entendo porque a xente escapa do paraíso comunista ata o grao de poñer en risco a súa vida, para vir vivir nas miserias do capitalismo.
Na miña estancia no paraíso comunista fixen amizades, Martin K quen é o autor do meu retrato, e un mozo que tiña o poder que mentres a nosa comitiva no teatro foi situada en butaca, a min instálome nun palco xusto encima do escenario.
Visitei un hospital, distintos lugares belos, vin a rodaxe dunha peli, en autobús me, nos, trasladaron a outros lugares de interese, inquietábame que todos os monumentos, estatuas eran de temas belicistas. Quixen coñecer Moscova, visitar casa museo de Boris Parsternak ,solicite permiso que me foi concedido o día da miña marcha. Co meu amigo estabamos todos os días, tiña intereses en coñecer e a mellor forma de coñecer é preguntar.

Na empresa aos obreiros máis produtivos regalábaselle un banderín como recompensa, aos que eran moi bos durante un mes poñíase a súa foto en grandes valos publicitarios.
Para ser breve, por iso de breve dúas veces bo, tal é así que o mesmo fillo do que un día fose todopoderoso Nikita Jrushchov, Sergio escapo para o país emblema do maldito capitalismo USA, exercendo de profesor en Brown University.

A fotografía mostra un momento de noso dialogo, díxome direiche algo que non está publicado e é descoñecido, foi como consecuencia de falarlle dos Kennedy e do problema dos 13 días, o conflito dos mísiles.
Bo creo que todo está dito por hoxe
“Prefiro morrer apuñalado no metro de Nova York a vivir nunha dacha nos arredores de Moscova”, dicía Felipe González 1980.