“A solución que eu achego ao problema do lobo”. Manuel Dominguez III


Para que lobo non baixe do monte ás aldeas e mate o gando, aplicaría aquela máxima de se Mahoma non vai á montaña a montaña vai a Mahoma.

Se nas catro provincias buscásemos os montes máis altos e solitarios, e alí á cima do monte levásemos, galiñas, coellos, cabras ovellas cabalos, vacas que crear un hábitat, un lugar onde eles puidesen desenvolverse e formar grupo, reproducirse e vivir, entón o lobo non baixaría á montaña ao ter nese monte subsistencia.

Os animais reproduciríanse e formarían o ciclo vital da vida.

Cando o gran temoneiro mandaba en China, os campesiños protestáronlle dicindo que os gorriones acaban coas colleitas comían o gran entón, o gran ditador ordeno, matar os gorriones, así todos os chineses a comer gorriones, pasados dous anos os campesiños observaron que os insectos e non os gorriones esquilmaban as súas colleitas era un desastre ao que o gran temoneiro ordeno recuperar gorriones que foron importados de Rusia.

Isto quere dicir que todo é necesario para manter o equilibrio da vida.

Levemos vida, subsistencia ao alto das montañas e os lobos permanecerán no seu ambiente e non baixarán ás aldeas.

Os que goberna non é que estean xordos, que tamén, senón que como di a canción, Polo fusil e a flor.

“Porque o perigo de pensar
é que podemos comprender
que só un nome ten o mal,
deixar facer, deixar pasar,
se non é con vos non che metás…
Pero hoxe párome e digo: non!.

E como sempre navegando contra corrente, pero achegando solucións.

Porque penso que a política é a arte de dar solucións aos problemas.

Enviar este escrito á prensa e aos ministros correspondentes, talvez algún ano sexa escoitado

e ti que pensas?