“Sangue, suor e bágoas”. Manuel Dominguez III


Primeiro unha introdución, daquela nosa España.
Estas palabras son atribuídas a Winston Churchill pero antes del outros foron, aínda que el popularízoas.
1823 na obra ‘A Idade de Bronce’ dentro dun poema escrito por Lord Byron.
Giuseppe Garibaldi aos soldados que o acompañaban durante a defensa da República Italiana fronte aos franceses enviados por Napoleón III.
Nunha obra literaria, en ‘As bostonianas’ de Henry James e escrita entre 1885-86.
Theodore Roosevelt en 1897, por aquel entón Secretario da Mariña estadounidense e que as dixo durante un discurso #ante os alumnos da academia naval.
O 13 de maio de 1940 é a data na que si que foron pronunciadas por Winston Churchill cando se dirixiu á Cámara dos Comúns e coas que pretendía exaltar o valor dos soldados do exército británico durante a Segunda Guerra Mundial. Datos tomados de Alfred López.
Hoxe 9 de abril, menciónoas eu, para romper o meu silencio carcelario, para romper este silencio mortal, este cruel silencio consecuencia duns afeccionados, uns xordos excluíntes.
Sangue derramado @gratuitamente xa que os irresponsables non pagasen as mortes da súa irresponsabilidade.
Suor, o que virá para levantar unha economía agonizante, consecuencia dunhas xestións irresponsables.
Lagrimas hoxe polos seres queridos que perdemos consecuencia dunhas actitudes escravas dunha escuálida ideoloxía.
A forte marusía, #ante un capitán valente, audaz, respectuoso co clima, un capitán que escoita e mantense firme #ante o temón, evita a traxedia.
Cando os ventos non son propicios, non maldigas o vento adapta as velas.
Dise; #ante isto cambio de capitán, pero entre a oficialidade non se ve, non se atopa oficiais capaces de levar o temón, esa é a gran traxedia.
O temporal zarandea o navío, a mariñeiría a bandazos entre estribor e babor, pero a oficialidade servida con guante branco.
Principio de Peter” todos ascenden, ata chegar ao grao de incompetencia”.
O abandono a que fomos sometidos, os embustes diarios, matutinos e vespertinos, xerou a traxedia que estamos a vivir.
Os champiñóns viven no esterco, o branco destaca do negro e #ante tanta covardía e miseria intelectual, nestes días de negritud, hai champiñóns anónimos e outros coñecidos, teño a ben recoñecer a “ Chani” Antonio Pérez Henares, abandona o seu traballo de colaborador de “A lume vivo” ao non querer ser cómplice de lavar a nefasta xestión, ou a non xestión do poder político.
A ineficacia, as mentiras son dabondo coñecidas, polo que evito vomitalas neste honesto texto.
Os mortos reclamasen un día xustiza, e o rabaño será autónomo cando se libere do pastor ou pastores.